Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धवककुभकदम्बनारिकेलै: कुरबककेतकजम्बुपाटलाभि: । वटवरुणकवत्सना भबिल्वै: सरलकपित्थप्रियालसालतालै:
dhavakkubhakadambanārikelaiḥ kurabakaketakajambupāṭalābhiḥ | vaṭavaruṇakavatsanā bhabilvaiḥ saralakapitthapriyālasālatālaiḥ ||
বাসুদেব বললেন—ধব, ককুভ, কদম্ব, নারিকেল, কুরবক, কেতক, জাম্বু, পাটল, বট, বরুণক, বৎসনাভ, বিল্ব, শরল, কপিত্থ, প্রিয়াল, শাল ও তাল—এমন বহু ফল-ফুলধারী বনজ বৃক্ষ সেই আশ্রমকে শোভিত করেছিল। তা পুষ্প, ঝোপঝাড় ও লতায় পরিপূর্ণ ছিল, আর কলাগাছের কুঞ্জ তার সৌন্দর্য আরও বাড়িয়ে দিয়েছিল।
वासुदेव उवाच
The verse conveys the ideal of an āśrama as a harmonious, life-sustaining space—rich in fruit and flowers—suggesting that dharmic living is supported by simplicity, abundance without violence, and reverence for the natural order.
Vāsudeva is describing the beauty and richness of a hermitage: it is surrounded by many varieties of trees and plants, creating an auspicious and serene setting for the events and teachings that follow.