Garuḍa’s Assault on the Devas and the Fire-Barrier (अमृत-रक्षा-युद्धम्)
किंस्विदग्निनिभो भाति किंस्वित् सौम्यप्रदर्शन: । यथाहमभिजानीयां ब्राह्मणं लक्षणै: शुभै:
kiṁ svid agninibho bhāti kiṁ svit saumyapradarśanaḥ | yathāham abhijānīyāṁ brāhmaṇaṁ lakṣaṇaiḥ śubhaiḥ ||
গরুড় বলল—কোনটি অগ্নির মতো দীপ্ত হয়ে জ্বলে ওঠে, আর কোনটি সৌম্য ও মঙ্গলময় রূপ ধারণ করে? সেই শুভ লক্ষণগুলি বলুন, যাতে আমি যথার্থভাবে ব্রাহ্মণকে চিনতে পারি।
गरुड उवाच
The verse frames an ethical inquiry: true brahminhood should be discerned through ‘śubha-lakṣaṇas’—noble, auspicious characteristics—rather than mere claim or appearance, emphasizing discernment of virtue and conduct.
Garuḍa asks for criteria to identify a genuine brāhmaṇa, contrasting fiery radiance and gentle demeanor, seeking reliable signs by which he can recognize brahminical character in the unfolding encounter.