Dhruva’s Benediction from Kuvera and His Ascension to Viṣṇuloka
Dhruvaloka
तदा दुन्दुभयो नेदुर्मृदङ्गपणवादय: । गन्धर्वमुख्या: प्रजगु: पेतु: कुसुमवृष्टय: ॥ ३१ ॥
tadā dundubhayo nedur mṛdaṅga-paṇavādayaḥ gandharva-mukhyāḥ prajaguḥ petuḥ kusuma-vṛṣṭayaḥ
তখন আকাশে দুন্দুভি, মৃদঙ্গ ও পণবের ধ্বনি গর্জে উঠল। প্রধান গন্ধর্বরা গান গাইলেন, আর দেবতারা ধ্রুব মহারাজের উপর ধারার মতো ফুল বর্ষণ করলেন।
This verse shows a divine celebration—celestial beings honor an extraordinary devotional event, marking approval and auspiciousness as a devotee is glorified.
Śukadeva Gosvāmī narrates these events to Mahārāja Parīkṣit while describing Dhruva Mahārāja’s exalted destination and the cosmic celebration around it.
It encourages steady bhakti: sincere devotion brings inner assurance and auspicious transformation, even if outer “celestial signs” are not visible.