Adhyaya 9

এই অধ্যায়ত ধৰণীদেৱীয়ে কলিযুগত পাহাৰত ভগৱানৰ দৰ্শনীয় সান্নিধ্য থাকিব নে নাই বুলি প্ৰশ্ন কৰে। বৰাহভগৱানে সংলাপৰ মাজেৰে চাৰিটা দৃষ্টান্ত-কথা কৈ তীৰ্থতত্ত্ব আৰু ভক্তিমহিমা প্ৰকাশ কৰে। প্ৰথম কাহিনিত বনবাসী নিষাদ বসুৱে পুৰুষোত্তমৰ প্ৰতি পৰম ভক্তিৰে শ্ৰী‑ভূদেৱীৰ সৈতে প্ৰভুক মধু-মিশ্ৰিত সিদ্ধ শ্যামাক অন্ন নৈবেদ্য দিয়ে। মধু সংগ্ৰহ কৰি ঘূৰি আহি পুত্ৰে নৈবেদ্য খোৱা দেখি চুৰি বুলি ভাবি তৰোৱাল তোলে; তেতিয়া বিষ্ণু গছৰ পৰা প্ৰকট হৈ তৰোৱাল ধৰি ৰোধ কৰে, শিশুভক্তি অতি প্ৰিয় বুলি বুজায় আৰু স্বামী-সৰস/স্বামিপুষ্কৰিণীত নিত্য সান্নিধ্যৰ আশ্বাস দিয়ে। দ্বিতীয় কাহিনিত পাণ্ড্যদেশৰ পৰা অহা ভক্ত ৰংগদাসে বৰাহস্থান, সুবৰ্ণমুখৰী, কামলাখ্য সৰোবৰ, চক্ৰতীৰ্থ আদি তীৰ্থ দৰ্শন কৰি স্বামিপুষ্কৰিণীৰ ওচৰত শ্ৰীনিবাসক দৰ্শন কৰে। সি উদ্যান, কূপ আৰু ফুল-সেৱা নিত্য কেঁকৰ্য ৰূপে কৰে; কিন্তু এবাৰ গন্ধৰ্বৰ জলক্ৰীড়া দৰ্শনত মন বিচলিত হৈ সেৱা বাদ পৰে আৰু সি লজ্জিত হয়। দেৱতাই তাক সান্ত্বনা দি কয়—অন্তৰৰ ভাবেই মুখ্য; আগলৈ ৰাজসদৃশ সমৃদ্ধি, অবিচল ভক্তি আৰু শেষত মোক্ষ লাভ হ’ব। তৃতীয় কাহিনিত সোমকুলৰ ৰজা তোণ্ডমানে শিকাৰ কৰি বেঙ্কটাদ্ৰিৰ তীৰ্থসমূহ পাৰ হৈ দেৱী ৰেণুকাৰ ওচৰ পায়। ‘শ্ৰীনিবাস’ বুলি মাতি থকা পঞ্চবৰ্ণ টিয়াই তাক নিষাদ বনপালৰ ওচৰলৈ লৈ যায়; সেই নিষাদে ৰজাক স্বামিপুষ্কৰিণীৰ ওচৰৰ গোপন দেৱস্থান দেখুৱায়। দুয়ো পূজা কৰি শ্যামাক-মধুৰ প্ৰসাদ গ্ৰহণ কৰে; ৰেণুকাই ‘দেৱদেৱ-প্ৰসাদ’ ৰূপে অজেয় ৰাজ্য আৰু তোণ্ডমান নামৰ ৰাজধানীৰ বৰ দিয়ে। শেষত শুকে পদ্মসৰসৰ মাহাত্ম্য কয়—দুৰ্বাসাৰ শাপত লক্ষ্মী (পদ্মা/ৰমা) কমলভৰা সৰোবৰ তীৰত তপস্যা কৰে; দেৱগণে বিধিবৎ স্তৱ কৰে। স্নান, বিল্বপত্ৰ পূজা আৰু এই স্তোত্ৰ পাঠে হেৰোৱা প্ৰতিষ্ঠা, সমৃদ্ধি আৰু মোক্ষ লাভ হয় বুলি বৰ দি, লক্ষ্মী বিষ্ণুৰ সৈতে গৰুড়াৰূঢ় হৈ বৈকুণ্ঠলৈ উভতি যায়।