Adhyaya 6

এই অধ্যায়ত ৰাজপ্ৰাসাদীয় কাহিনী আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মোপদেশ একেলগে গাঁথা হৈছে। আকাশৰাজাৰ অন্তঃপুৰৰ নাৰীসকলে কয়—পদ্মাৱতীৰ সৈতে ফুল তুলিবলৈ গৈ গছতলত তেওঁলোকে এক অদ্ভুত পুৰুষ দেখিছিল: ইন্দ্ৰনীলৰ দৰে শ্যাম, সোণৰ অলংকাৰ আৰু আয়ুধে বিভূষিত; তেওঁ ক্ষণতে অন্তৰ্ধান হ’ল, আৰু তাৰ পিছতে পদ্মাৱতী মূৰ্ছিত হ’ল। ৰজাই দৈৱজ্ঞক সুধিলে, তেওঁ গ্ৰহলক্ষণ সাধাৰণতে শুভ বুলি ক’লে, কিন্তু এক বিচিত্ৰ ব্যাঘাতো দেখুৱালে—সেই বিশেষ পুৰুষদৰ্শনৰ প্ৰভাৱত কুমাৰী ব্যাকুল; শেষত তেওঁৰ সৈতে সংযোগ হ’ব; লগতে হিতকৰ উপদেশ লৈ এটা দূতিকা নাৰী আহিব। প্ৰতিকাৰস্বৰূপে ব্ৰাহ্মণসকলৰ নেতৃত্বত অগস্ত্যেশ-লিঙ্গৰ অভিষেক কৰাৰ বিধান দিয়া হয়। তাৰ পিছত শ্ৰীৱেঙ্কটাদ্ৰিৰ পৰা বকুলমালিকা আহি ৰাজভৱনত প্ৰৱেশ কৰে। ধৰণী (দেৱী/ৰাণী-স্বৰূপ) এগৰাকী পুলিন্দিনীক সুধি সত্য জানে—পদ্মাৱতীৰ ব্যাধি প্ৰেমজন্য; কাৰণ স্বয়ং বৈকুণ্ঠপতি হৰি, যি স্বামিপুষ্কৰিণীৰ ওচৰত ৱেঙ্কটাদ্ৰিত বিচৰণ কৰে; তেওঁ ললিতাক মধ্যস্থ কৰি পঠাব আৰু সংযোগ ঘটিব। শেষত পদ্মাৱতীয়ে ভক্তলক্ষণ ব্যাখ্যা কৰে—শঙ্খ-চক্ৰচিহ্ন, ঊৰ্ধ্বপুণ্ড্ৰ, দ্বাদশ নামধাৰণ আদি বাহ্যচিহ্ন; আৰু বেদপাঠ, সত্য, অদ্ৰোহ, ব্ৰহ্মচৰ্য/সংযম, দয়া আদি অন্তৰ্নিয়ম। হোম আৰু তপ্ত মুদ্ৰাৰে পঞ্চায়ুধ (শঙ্খ, চক্ৰ, ধনু-বাণ, গদা, খড়্গ) মুদ্ৰণৰ বিধিও বৰ্ণিত। অধ্যায়ৰ অন্তত নাৰীসকলে অগস্ত্যেশ পূজা সম্পূৰ্ণ কৰি ব্ৰাহ্মণসকলক অন্নদান আৰু দক্ষিণাৰে সন্মান কৰে।