Adhyaya 5

এই অধ্যায়ত দিৱ্য আগমনৰ পাছত কাহিনী অন্তৰ্মুখী বিৰহ-আকাংক্ষালৈ ঘূৰে। শ্ৰীনিবাস ৰত্নখচিত মণ্ডপত প্ৰৱেশ কৰি পদ্মাৱতীৰ সৌন্দৰ্যস্মৰণত লীন হৈ মোহাবিষ্ট তন্ময় অৱস্থাত স্থিৰ হয়। তেতিয়া বকুলমালিকা সুসজ্জিত অৰ্ঘ্য-নৈবেদ্য লৈ আহি, তেওঁৰ দেহ-মানসিক লক্ষণ চাই প্ৰশ্ন কৰে আৰু সেই অৱস্থাৰ ব্যাখ্যা দিয়ে। শ্ৰীনিবাস উত্তৰত পদ্মাৱতীৰ পূৰ্বযুগীয় সম্পৰ্ক বৰ্ণনা কৰে—বেদৱতী/সীতাৰ প্ৰসঙ্গ আৰু পৰৱৰ্তী যুগত মিলনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি—যাৰ দ্বাৰা বৰ্তমান প্ৰেম ধৰ্ম-প্ৰতিজ্ঞা আৰু দেৱীয় অভিপ্ৰায়ৰ ধাৰাবাহিকতা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়। তাৰ পাছত তেওঁ বকুলমালিকাক যাত্ৰাপথ দেখুৱায়: নৃসিংহ-গুহা, অগস্ত্যাশ্ৰম আৰু সুবৰ্ণমুখৰী তীৰৰ অগস্ত্যেশ-লিঙ্গ, তাৰপিছত বন-সৰোবৰ পাৰ হৈ নাৰায়ণপুৰী/আকাশৰাজৰ নগৰী। পথত গছ-চৰাই-জন্তুৰ সমৃদ্ধ বৰ্ণনা এক পবিত্ৰ ভূ-মানচিত্ৰৰ দৰে গঢ় লৈ উঠে। শেষত বকুলমালিকা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি পদ্মাৱতীৰ সখীসকলক লগ পাই পৰৱৰ্তী সংলাপৰ সূচনা কৰে।