Adhyaya 39

এই অধ্যায়টো সূতে কোৱা সংলাপ-ৰূপে গঠিত। সন্তানহীনতাৰ দুখত ব্যাকুল অঞ্জনাৰ ওচৰলৈ ঋষি মতঙ্গ আহি তেওঁৰ উদ্দেশ্য সোধে। অঞ্জনা কয়—পূৰ্বে শিৱে তেওঁৰ পিতা কেশৰীক বৰ দিছিল: এই জন্মত কিছুমান সীমা থাকিলেও, কেশৰীৰ এজনী খ্যাতিমান কন্যা হ’ব, আৰু সেই কন্যাৰ পুত্ৰে কেশৰীক মহা আনন্দ দিব। সন্তানলাভৰ বাবে অঞ্জনাই ঋতুভিত্তিক আৰু মাসিক ব্ৰত, স্নান-দান, প্ৰদক্ষিণা-নমস্কাৰ, শালগ্ৰাম-সম্পৰ্কীয় উপচাৰ আৰু নানা দানধৰ্ম পালন কৰিলেও পুত্ৰ নাপাই তপস্যালৈ ধাৱিত হয়। মতঙ্গ ঋষিয়ে তেওঁক নিৰ্দিষ্ট তীৰ্থযাত্ৰাৰ পথ দেখুৱায়—দক্ষিণে ঘনাচল আৰু ব্ৰহ্মতীৰ্থ, পূবে সুবৰ্ণমুখৰী, উত্তৰে বৃষভাচল আৰু স্বামিপুষ্কৰিণী; তাত স্নান কৰি বৰাহ আৰু বেঙ্কটেশৰ পূজা কৰি, শুভ বৃক্ষসমৃদ্ধ বিয়দ্গঙ্গা তীৰ্থত বায়ুক লক্ষ্য কৰি নিয়ত তপ কৰিব লাগে। অঞ্জনা ক্ৰমে তপ অধিক কঠোৰ কৰে—ফলাহাৰৰ পৰা জলাহাৰ, তাৰপৰা অধিক সংযম। হাজাৰ বছৰৰ পাছত শুভ জ্যোতিষ-লক্ষণযুক্ত মুহূৰ্তত বায়ু প্ৰত্যক্ষ হৈ বৰ দিয়ে; অঞ্জনা পুত্ৰ বিচাৰিলে বায়ুৱে নিজেই তেওঁৰ পুত্ৰ হ’ব বুলি ঘোষণা কৰি যশ-খ্যাতিৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। শেষত দেৱতা, ঋষি আৰু দেৱীগণ তেওঁৰ আশ্চৰ্য তপস্যা চাবলৈ সমবেত হয়—নির্দিষ্ট তীৰ্থত শৃঙ্খলিত সাধনাই দিৱ্য অনুগ্ৰহ আনে, এই বাণী অধ্যায়টোৱে দৃঢ় কৰে।