Adhyaya 38

ভৰদ্বাজে বৰ্ণনা কৰে—জগন্নাথৰ ভক্তসকলে দিনবোৰ স্তৱ-পাঠ আৰু পূজা-বিধিত নিমগ্ন হৈ কটায়। তৃতীয় ৰাতি তেওঁলোকে শুভ স্বপ্নত শঙ্খ-চক্ৰ-গদাধাৰী চতুৰ্ভুজ পুৰুষোত্তমক দৰ্শন কৰে। তাৰ পাছত স্বামিপুষ্কৰিণীত স্নান কৰি প্ৰাতঃকৰ্ম সম্পন্ন কৰি পুনৰ আৰাধনা কৰোঁতে, যেন সমগ্ৰ বিশ্বৰ পোহৰ একাগ্ৰ হৈ উঠিছে—এনে অদ্ভুত তেজ প্ৰকাশ পায়। সেই ভয়ংকৰ দিব্য প্ৰকাশ দেখি ব্ৰহ্মা আদি দেৱগণ আহি নাৰায়ণৰ পৰমত্ব স্তৱ কৰে আৰু ভয়ৰ কাৰণে শান্ত ৰূপ প্ৰাৰ্থনা কৰে। ভগৱান মণিময় বিমানে সৌম্য ৰূপে প্ৰকট হৈ অগস্ত্যক বৰ দিয়ে। অগস্ত্য তপস্যাৰ ফল সিদ্ধ হোৱা বুলি জনাই অচল ভক্তি বিচাৰে আৰু প্ৰভুৰ পৰ্বতৰ ওচৰৰ সুবৰ্ণমুখৰী নদী পাপহৰ তীৰ্থ হ’বলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে—য’ত স্নান কৰি বেঙ্কটত ভগৱানক দৰ্শন কৰিলে ভুক্তি-মুক্তি লাভ হয়। ভগৱান সেই বৰ মঞ্জুৰ কৰি বৈকুণ্ঠ-নামক শৈলত নিত্য নিবাস ঘোষণা কৰে আৰু দৰ্শন-সেৱা তথা যিকোনো ঠাইৰ পৰা স্মৰণ কৰিলেও মহাফল হয় বুলি কয়। তাৰ পাছত ৰজা শঙ্খক উত্তম পৰলোকগতি দান কৰি ভগৱান অন্তৰ্ধান হয়। শেষত ভৰদ্বাজে বেঙ্কটাদ্ৰি, স্বামিপুষ্কৰিণী আৰু এই মাহাত্ম্য শ্ৰৱণ-স্মৰণৰ তাৰক শক্তিৰ ফলশ্ৰুতি গায়।