Adhyaya 37

এই অধ্যায়ত ভাৰদ্বাজ ঋষিয়ে হৈহয় বংশীয় ৰজা শঙ্খৰ আদৰ্শ বৈষ্ণৱ-চৰিত্ৰ বৰ্ণনা কৰে। ৰজা বিষ্ণুৰ একান্ত ভক্ত—নিত্য স্মৰণ, জপ, পূজা আৰু বৈষ্ণৱ পুৰাণকথা শ্ৰৱণত নিমগ্ন; লগতে দান, ব্ৰত আৰু মহাযজ্ঞো যথোচিত দক্ষিণাসহ বিধিপূৰ্বক সম্পন্ন কৰে। ইমান পুণ্য থাকিলেও প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন নাপাই তেওঁ দুখিত হয় আৰু ইয়াক পূৰ্বকৰ্মৰ আৱৰণ-শেষ বুলি ভাবে। তেতিয়া কেশৱ অদৃশ্য বাণীৰে কয়—ৱেঙ্কটনাম অদ্ৰি (ৱেঙ্কটাচল) তেওঁৰ অতি প্ৰিয় ধাম; তাত দীঘলীয়া তপস্যা কৰিলে ভগৱান স্বয়ং প্ৰকাশ পাব। শঙ্খে পুত্ৰ বজ্ৰক ৰাজ্যভাৰত স্থাপন কৰি নাৰায়ণগিৰিলৈ যায় আৰু স্বামী-পুষ্কৰিণীৰ তীৰত তপোবাস স্থাপন কৰে। ইফালে ব্ৰহ্মাৰ নিৰ্দেশত অগস্ত্য মুনিও আহে; পৰ্বত প্ৰদক্ষিণা কৰি স্কন্দধাৰা আদি তীৰ্থসেৱন কৰি গোবিন্দৰ আৰাধনা কৰে, কিন্তু আৰম্ভণিতে দৰ্শন নাহে। পাছত বৃহস্পতি, উশনস আৰু ৰাজোপৰিচৰ নামৰ বসুৱে নিৰ্দেশ দিয়ে—ৱেঙ্কটত গোবিন্দে অগস্ত্য আৰু শঙ্খ—উভয়ক দৰ্শন দিব, আৰু তাতে সমবেত সকলোৰে সামূহিক দৰ্শনো হ’ব। শেষত অগস্ত্য-সহচৰসকলে পৰ্বতৰ মঙ্গলময় প্ৰকৃতি দেখি স্বামী-পুষ্কৰিণীৰ তীৰলৈ আহে; শঙ্খে বিধিপূৰ্বক সৎকাৰ কৰি সকলৰ সৈতে কীৰ্তনময় ভক্তিত লীন হয়।