Adhyaya 35

এই অধ্যায়ত কাহিনী তিনিটা ধাৰাত আগবাঢ়ে। প্ৰথমে ভাৰদ্বাজে সুবৰ্ণমুখৰী নদী পবিত্ৰ কল্যা নদীৰ সৈতে মিলিত হোৱা সঙ্গমৰ বৰ্ণনা কৰে। সেই সঙ্গমত স্নানক অতি শুদ্ধিদায়ক বুলি কোৱা হৈছে—মহাযজ্ঞৰ ফল দান কৰে, আৰু সঙ্গম-মাহাত্ম্য তথা অভিষেক-সম্পৰ্কীয় পবিত্ৰতাৰে ব্ৰহ্মহত্যা আদি ঘোৰ পাপো ক্ষয় হয়। তাৰ পাছত বেঙ্কটাচলৰ অৱস্থান আৰু মহিমা বৰ্ণিত হয়—ই ‘সৰ্ব তীৰ্থৰ আশ্ৰয়’ আৰু বৰাহক্ষেত্ৰ। তাত শ্ৰীসহ অচ্যুত বিষ্ণু নিবাস কৰে; সিদ্ধ, গন্ধৰ্ব, ঋষি আৰু মানুহে প্ৰভুৰ সেৱাত উপস্থিত থাকে। বেঙ্কটাদ্ৰিনাথৰ স্মৰণ বিপদ নাশ কৰি অক্ষয় অৱস্থালৈ লৈ যায় বুলি কোৱা হৈছে। অৰ্জুনৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত ভাৰদ্বাজে নাৰায়ণৰ পৰমত্ব, নাম-সাম্য, চতুৰ্ব্যূহ-প্ৰসাৰ, মন্ত্রনিষ্ঠ সাধনা আৰু সৃষ্টি-প্ৰলয়ৰ ৰূপৰেখা ব্যাখ্যা কৰে—দিব্য দেহৰ পৰা দেৱতা আৰু তত্ত্বৰ উৎপত্তি, যোগনিদ্ৰাত প্ৰলয়, পুনৰ ব্ৰহ্মাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ, আৰু ধৰ্মস্থাপনৰ বাবে ভগৱানৰ ৰূপধাৰণ। এইদৰে তীৰ্থাচাৰ, ভক্তিসাধনা আৰু পুৰাণতত্ত্ব একেটা উপদেশত একত্ৰিত হয়।