Adhyaya 34

অৰ্জুনে অধিক শুনিবলৈ আগ্ৰহেৰে নদীতীৰৰ তীৰ্থসমূহ, সিহঁতৰ সংগমস্থান আৰু তাত স্নান-পূজাৰ বিশেষ ফল কি সেয়া ঋষিক সোধে। ভৰদ্বাজে ক্ৰমে বৰ্ণনা কৰে—প্ৰথমে অগস্ত্যতীৰ্থ, যি ঘোৰ পাপকো শুদ্ধ কৰে বুলি কোৱা হৈছে; তাৰ পিছত অগস্ত্যই প্ৰতিষ্ঠা কৰা অগস্ত্যেশ্বৰ লিঙ্গ, য’ত নদীত স্নান কৰি পূজা কৰিলে যজ্ঞসম মহাপুণ্য লাভ হয়। মকৰসংক্রান্তিৰ সময়ক শুভ স্নানকাল বুলি উল্লেখ কৰি সেই ঋতুত অগস্ত্যেশ্বৰ দৰ্শনৰ বিশেষ ফল কোৱা হৈছে। তাৰ পাছত দেৱ–ঋষি–পিতৃ তীৰ্থৰ ত্ৰয়ী আহে; তাত স্নান আৰু বিধিপূৰ্বক তৰ্পণ কৰিলে ‘ঋণত্ৰয়’ (দেৱ, ঋষি, পিতৃ ঋণ) মোচন হয় বুলি বৰ্ণিত। তাৰ পিছত নদীৰ সংগমসমূহ—সুৱৰ্ণমুখৰীৰ সৈতে বেণাৰ সংগম, আৰু সুৱৰ্ণমুখৰীৰ সৈতে ব্যাঘ্ৰপদাৰ সংগম—প্ৰত্যেককে পুণ্যবর্ধক স্থান হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। শেষত শঙ্খতীৰ্থ আৰু শঙ্খ ঋষিয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা শঙ্খেশৰ বৰ্ণনা দি, দৰ্শন–স্নান–তীৰ্থজল পানৰ সংযুক্ত প্ৰভাৱক বৃষভাচল অঞ্চললৈ আগবঢ়া ভক্তিময় তীৰ্থযাত্ৰা বুলি মহিমা প্ৰকাশ কৰা হৈছে।