Adhyaya 33

এই অধ্যায়ত বেঙ্কটাচলমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত সুবৰ্ণমুখৰী নদীৰ আবিৰ্ভাৱ, নামকৰণ আৰু তাৰ আচার-তত্ত্বগত পবিত্ৰ মৰ্যাদা বৰ্ণিত হৈছে। ভৰদ্বাজে কয়—শক্ৰপ্ৰমুখ দেৱগণ আৰু ঋষি, সিদ্ধ, চাৰণ, গন্ধৰ্বসমূহে অগস্ত্যৰ সৈতে চলি থকা এই নদীৰ মহিমা গাই স্তুতি কৰে। বায়ুদেৱে নদীৰ উৎপত্তি আৰু খ্যাতি ব্যাখ্যা কৰি কয়—অগস্ত্য মুনিয়ে একে পৃথিৱীত আনিছিল, সেয়ে ই ‘সুবৰ্ণমুখৰী’ নামে প্ৰসিদ্ধ হৈ নদীসমূহৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ আৰু সেৱনীয় হ’ব। পিছত বিস্তৃত মাহাত্ম্য—নদীৰ স্মৰণ আৰু স্নান পাপ নাশ কৰে; অস্থি-বিসৰ্জনে পৰলোকগতি লাভত সহায় কৰে; আৰু তীৰত কৰা দান, জপ, শ্ৰাদ্ধ আদি কৰ্ম বহু গুণ ফলদায়ক হয়। ফলশ্ৰুতিত স্বাস্থ্যলাভ, বিঘ্ননিবাৰণ, পিতৃকাৰ্য সিদ্ধি আৰু গ্ৰহণ, সংক্রান্তি আদি কালত বিশেষ পুণ্যৰ কথা কোৱা হৈছে। শেষত অগস্ত্যোদয় দিনত বাৰ্ষিক ব্ৰত বিধান—সোণৰ অগস্ত্য প্ৰতিমা গঢ়ি পূজা কৰি দান, ব্ৰাহ্মণভোজন আৰু সমৰ্পণ কৰিলে সঞ্চিত দোষৰ পৰা মুক্তি আৰু স্থায়ী আধ্যাত্মিক কল্যাণ লাভ হয় বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছে।