Adhyaya 32

এই অধ্যায়ত নদীহীন দেশত প্ৰাণীৰ কল্যাণৰ বাবে পুণ্যনদী কেনেকৈ প্ৰকট হৈ তাৰ পথ নিৰ্ধাৰিত হ’ল, তাৰ কাৰণকথা বৰ্ণিত। ভাৰদ্বাজে কয়—প্ৰাতঃকৃত্য আৰু দেবপূজা সমাপ্ত কৰি অগস্ত্য মুনিয়ে আকাশবাণী শুনে: “য’ত নদী নাই, ত’ত যজ্ঞ-সংস্কাৰৰ দীপ্তি নাথাকে; গভীৰ অধৰ্মজনিত ভয় নাশ কৰা হিতকাৰী নদী প্ৰবাহিত কৰা।” তেওঁ সমবেত ঋষিসকলৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰে; ঋষিসকলে তেওঁৰ পূৰ্বৰ অদ্ভুত কৰ্মৰ প্ৰশংসা কৰি স্নান-শুদ্ধিৰ বাবে মহা নদী আনিবলৈ অনুৰোধ জনায়। তাৰ পিছত অগস্ত্যই কঠোৰ ঋতুত নিয়ম বৃদ্ধি কৰি তীব্ৰ তপস্যা কৰে। সেই তপস্যাৰ ফলত জগতত ক্ষোভ আৰু প্ৰাণীৰ মাজত ভয় জন্মে। দেবতাসকলে ব্ৰহ্মাৰ শৰণ লয়; ব্ৰহ্মা অগস্ত্যাশ্ৰমত প্ৰকট হৈ বৰ প্ৰদান কৰে। অগস্ত্যই দেশ পবিত্ৰ আৰু সুৰক্ষিত কৰিবলৈ মহা নদীৰ প্ৰাৰ্থনা জনায়। ব্ৰহ্মাই গঙ্গাক আহ্বান কৰি আদেশ দিয়ে—তেওঁ স্বাংশে অৱতৰি জনসমাজক পবিত্ৰ কৰা আৰু ঋষি-দেৱে নিত্য সেৱা কৰা নদী হ’ব। গঙ্গাই নিজৰ অংশজাত তেজোময় ৰূপ প্ৰকাশ কৰি সিদ্ধিৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে; অগস্ত্যই পথ দেখুৱায়। শেষত তেওঁ পৰ্বতশিখৰৰ পৰা সেই নদীৰূপক অভীষ্ট পথে নি সুৱৰ্ণমুখৰী নদীৰ পবিত্ৰতাৰ ভিত্তিকথা স্থাপন কৰে।