Adhyaya 31

অধ্যায়টো পুৰাণীয় বৰ্ণনাৰ কাঠামোত আৰম্ভ হয়। সন্ধ্যাৰ নিত্যকৰ্ম সম্পন্ন কৰি অৰ্জুনে শ্ৰদ্ধাৰে ঋষি ভাৰদ্বাজক প্ৰণাম কৰি, এক মহানদীৰ উৎপত্তি আৰু তাত স্নান-দান কৰিলে লাভ হোৱা পুণ্যফলৰ বিষয়ে উপদেশ বিচাৰে। ভাৰদ্বাজে অৰ্জুনৰ বংশ, শীল আৰু গুণৰ প্ৰশংসা কৰি কয় যে মনোযোগেৰে শুনিলে এই দিব্য আখ্যান পাপকর্মজনিত ক্লেশ দূৰ কৰে আৰু চিত্ত শুদ্ধ কৰে। তাৰ পাছত প্ৰসঙ্গ শংকৰৰ বিবাহোৎসৱৰ সৈতে জড়িত হয়। দেবগণ আদি সৰ্বসত্তাৰ সমাগমে পৃথিৱী ভাৰাক্ৰান্ত হৈ অস্থিৰ হয়। এই অসাম্য দেখি মহাদেৱে লোকৰক্ষাৰ বাবে নিবেদিত, দিব্য শক্তিৰ পৰা উদ্ভূত অগস্ত্যক দক্ষিণ দিশলৈ গমন কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। অগস্ত্য বিন্ধ্য পৰ্বত অতিক্ৰম কৰি দক্ষিণলৈ যোৱাত পৃথিৱী পুনৰ সমতুল্য হয় আৰু দেবতাসকলে তেওঁক স্তৱ কৰে। পিছত অগস্ত্য নির্মিত সূৰ্যৰ দৰে দীপ্ত এক মহাপৰ্বত দেখে, তাত আৰোহণ কৰি এক সুন্দৰ সৰোবৰৰ উত্তৰ তীৰত আশ্ৰম স্থাপন কৰে। বিধিমতে পিতৃ, দেব, ঋষি আৰু বাস্তুদেৱতাসকলক পূজা কৰি তেওঁ জগতৰ স্থিতিৰ বাবে তপস্যাৰ আদৰ্শ প্ৰদৰ্শন কৰে। এইদৰে সংলাপ, তীৰ্থ-উৎপত্তিৰ কাৰণকথা আৰু লোককল্যাণকাৰী তপস্যাৰ নৈতিক আদৰ্শ একেলগে গাঁথা হয়।