Adhyaya 29

অধ্যায়ৰ আৰম্ভণিতে ঋষিসকলে সুবৰ্ণমুখৰী নদী আৰু তাৰ সৈতে জড়িত তীৰ্থসমূহৰ উৎপত্তি আৰু মাহাত্ম্য অধিক বিস্তাৰে জানিব খোজে। সূতে প্ৰণাম কৰি ভৰদ্বাজৰ কথনৰ আধাৰত বৃত্তান্ত ক’বলৈ ধৰে আৰু মহাভাৰত-সম্পৰ্কীয় প্ৰসঙ্গলৈ যায়—ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত পাণ্ডৱসকলৰ বাস আৰু দ্ৰৌপদীক কেন্দ্ৰ কৰি গৃহ-নিয়ম। শর্ত আছিল: কোনো ভায়ে আন ভায়ৰ গৃহত দ্ৰৌপদীক দেখিলে, তেওঁ এক বছৰ তীৰ্থযাত্ৰা কৰিব লাগিব। তাৰ পাছত এজন ব্ৰাহ্মণৰ চুৰি হোৱা গাই উদ্ধাৰ কৰিবলৈ অৰ্জুনক অস্ত্ৰাগাৰত প্ৰৱেশ কৰিব লাগে; তাত দ্ৰৌপদী আৰু যুধিষ্ঠিৰ উপস্থিত থাকাত নিয়মৰ ফল প্ৰযোজ্য হয়। যুধিষ্ঠিৰ ব্ৰাহ্মণ-ৰক্ষা আৰু সম্পত্তি-ৰক্ষাৰ বাবে কৰা কৰ্মক ধৰ্মসঙ্গত বুলি ব্যাখ্যা কৰে; কিন্তু অৰ্জুন প্ৰতিজ্ঞা-ৰক্ষা সৰ্বোচ্চ বুলি মানে—নচেৎ কীৰ্তি আৰু ধৰ্ম দুয়োটাই ক্ষয় হ’ব। ৰজাৰ অনুমতি লৈ অৰ্জুন সহচৰ আৰু সামগ্ৰীসহ যাত্ৰা কৰে আৰু গঙ্গা, প্ৰয়াগ, কাশী, দক্ষিণ সমুদ্ৰ, পুৰী/পুৰুষোত্তম, সিংহাচল, গোদাৱৰী আদি বহু তীৰ্থ দৰ্শন কৰে। শেষত তেওঁ শ্ৰীপৰ্বত আৰু বেঙ্কটাচলত উপস্থিত হৈ শিখৰত হৰিৰ পূজা কৰে আৰু সুবৰ্ণমুখৰী নদী দৰ্শন কৰে। কুম্ভসম্ভৱ মহর্ষি অগস্ত্যই এই পবিত্ৰ নদীক তাত আনিছিল/প্ৰকাশ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়; সেয়েহে তপস্বীৰ প্ৰামাণ্যৰে নদী আৰু তীৰ্থৰ পাৱনতা প্ৰতিষ্ঠিত হয়।