Adhyaya 28

এই অধ্যায়ত শ্ৰীবেঙ্কটাচলস্থিত কটাহতীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বহু-বক্তাৰ ধৰ্মতাত্ত্বিক সংলাপৰূপে বৰ্ণিত। ঋষিসকলে ত্ৰিলোকত ইয়াৰ খ্যাতিৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে; নাৰদক প্ৰমাণস্বৰূপে আহ্বান কৰা হয়, আৰু মহাদেৱেও ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ গৌৰৱ জানে বুলি প্ৰতিপাদিত। গঙ্গা আদি পবিত্ৰ নদী আৰু অন্য তীৰ্থসমূহে নিজৰ শুদ্ধিৰ বাবে কটাহতীৰ্থক আশ্ৰয় লয় বুলি ক’ই, তীৰ্থসমূহৰ মাজত ইয়াৰ শ্ৰেষ্ঠতা স্থাপন কৰা হয়। লগতে ইয়াৰ স্তুতিক কেৱল ‘অর্থবাদ’ বুলি অৱজ্ঞা কৰা আধ্যাত্মিকভাৱে বিপজ্জনক বুলি সতর্কবাণী দিয়া হৈছে। তাৰ পিছত তীৰ্থজল পান-ক্রম দিয়া হয়—অষ্টাক্ষৰ মন্ত্র বা বিষ্ণুনামসমূহ (ত্ৰিবিধ নামোচ্চাৰসহ) উচ্চাৰণ কৰি পান কৰাটো শ্ৰেয়; মন্ত্রবিহীন পান কৰিলে প্ৰায়শ্চিত্ত-বাক্য ক’বলৈ নিৰ্দেশ আছে। শেষত দৃষ্টান্ত: ব্ৰাহ্মণ কেশৱ ব্যসন আৰু হিংসাৰ ফলত পতিত হৈ ব্ৰহ্মহত্যা-দোষত পৰে, আৰু পাপৰূপিণী শক্তিয়ে তাক তাড়া কৰে। ভাৰদ্বাজৰ উপদেশত সি স্বামিপুষ্কৰিণীত স্নান, বৰাহ-পূজা, শ্ৰীনিবাস/বেঙ্কটেশ দৰ্শন আৰু কটাহতীৰ্থ পান কৰে; ফলত ব্ৰহ্মহত্যা নাশ পায় আৰু বেঙ্কটেশে দিৱ্য প্ৰমাণ দিয়ে। উপসংহাৰত কাহিনীখনক ইতিহাসসমর্থিত আৰু বিশ্বাসপূৰ্বক পৰম্পৰাৰে প্ৰাপ্ত বুলি কোৱা হৈছে।