Adhyaya 27

অধ্যায় ২৭ত ঋষিসকলে সূতক সুধে—ভেঙ্কটাদ্ৰি কিয় ‘মহাপুণ্যগিৰি’, তাত তীৰ্থৰ মুঠ সংখ্যা কিমান, কোনবোৰ প্ৰধান তীৰ্থ, আৰু কোন তীৰ্থে ধৰ্মাভিমুখতা, জ্ঞান, ভক্তি-বৈৰাগ্য তথা মোক্ষ প্ৰদান কৰে। সূতে ক্ৰমবদ্ধভাৱে তীৰ্থসমূহৰ বৃহৎ গণনা দাঙি ধৰে, তাৰ পিছত ‘প্ৰধান’ তীৰ্থ আৰু ফলভিত্তিক উপশ্ৰেণীসমূহ নিৰ্দিষ্ট কৰে। তাৰ পাছত ভেঙ্কটাচল শিখৰত মোক্ষ-সম্পৰ্কীয় তীৰ্থসমূহৰ যাত্ৰা-কালবিধি বৰ্ণিত হয়—স্বামিপুষ্কৰিণী, বিয়দ্গঙ্গা, পাপবিনাশন, পাণ্ডুতীৰ্থ, কুমাৰধাৰিকা, তুম্বোষ্টীৰ্থ। কুম্ভ-মাহত মঘা-যোগ, মীনস্থ ৰবি, মেষ-সংক্রান্তিত চিত্ৰা, বৃষভস্থ ৰবিৰ সৈতে দ্বাদশী/হৰিবাসৰ, ধনু-মাহত প্ৰভাত দ্বাদশী আদি সময়ত স্নান কৰিলে ৰাজসূয়াদি যজ্ঞসম পুণ্য, বিঘ্নমোচন, পাপনাশ আৰু মোক্ষ লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে; লগতে সামৰ্থ্য অনুসাৰে স্বৰ্ণদান, গোদান, শালগ্ৰাম-শিলা দান আদি দানধৰ্মৰ বিধান আছে। পিছত অধ্যায়ে স্থান-আশ্ৰিত আচাৰ অতিক্ৰম কৰি কলিযুগৰ শ্ৰেষ্ঠ সাধনা হিচাপে বিষ্ণুৰ পুৰাণকথা শ্ৰৱণক উচ্চ স্থান দিয়ে—অল্প সময়ো শ্ৰদ্ধাৰে একাগ্ৰ হৈ শুনিলে যজ্ঞ-দানৰ সমষ্টিফলৰ তুল্য বুলি, আৰু নামসংকীৰ্তনৰ সৈতে যুক্ত বুলি কোৱা হয়। শেষত বক্তা-শ্ৰোতাৰ আচাৰনীতি—বক্তাৰ সৰ্বত্ৰ সন্মান, পাঠৰ উপযুক্ত স্থান, শ্ৰোতাৰ শুচিতা-আসন-শিষ্টাচাৰ, আৰু অবমান/ব্যাঘাত/অমনোযোগৰ দোষফল—নিৰ্ধাৰণ কৰি ঋষিসকলে সূতক সন্মান জনাই আনন্দিত হয়।