Adhyaya 26

এই অধ্যায়ত শ্ৰীসূতে ঘোণা-তীৰ্থ (তুম্বুরু-তীৰ্থ)ৰ অপূৰ্ব পবিত্ৰতা ঘোষণা কৰিছে। উত্তৰাফল্গুনী নক্ষত্ৰ, শুক্লপক্ষ আৰু সূৰ্য মীন ৰাশিত থাকোঁতে সময়টো অতি শুভ; তেতিয়া গংগা আদি মহাতীৰ্থসমূহ ইয়াত একত্ৰিত হয় বুলি কোৱা হৈছে, সেয়ে সেই কালে স্নান বিশেষ ফলদায়ক। তাৰ পাছত ঘোণা-তীৰ্থস্নানৰ পৰা মুখ ঘূৰোৱা লোকসকলৰ বাবে কঠোৰ ধৰ্ম-নৈতিক সতর্কবাণী আছে—গম্ভীৰ সামাজিক আৰু বৈদিক আচাৰভংগৰ তালিকাৰ সৈতে তুলনা কৰি নিন্দা কৰা হয়, যাতে তীৰ্থযাত্ৰাধৰ্ম আৰু প্ৰায়শ্চিত্তবোধ দৃঢ় হয়। তাৰ পিছত উদ্ধাৰক স্বৰত কোৱা হয় যে এই তীৰ্থত স্নান, পান আৰু সেৱাৰ দ্বাৰা বহু প্ৰকাৰ পাপ-দোষ শুদ্ধ হয় আৰু নৈতিক পুনঃস্থাপন ঘটে। ইতিহাসত দেৱলে গাৰ্গ্যক তুম্বুরু গন্ধৰ্বৰ কাহিনী কয়: গৃহকলহৰ ফলত শাপগ্ৰস্ত তুম্বুৰুৱে বেঙ্কটেশ্বৰক পূজা কৰি তীৰ্থস্নান কৰি বিষ্ণুলোক লাভ কৰে। শপত পত্নী বেঙ হৈ পিপল গছৰ খোলে বাস কৰে; অগস্ত্য আহি পতিব্ৰতা-ধৰ্ম শিকাই তাক উদ্ধাৰ কৰে। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে, পূৰ্ণিমাত ঘোণা-তীৰ্থস্নান মহাদান-যজ্ঞসম ফল দিয়ে, আৰু এই অধ্যায় শ্ৰৱণে বাজপেয় সদৃশ পুণ্যসহ চিৰস্থায়ী বিষ্ণুলোকপ্ৰাপ্তি হয়।