Adhyaya 25

অধ্যায় ২৫ত শ্ৰীসূতে নৈমিষাৰণ্যৰ ঋষিসকলক বেঙ্কটাদ্ৰিত অৱস্থিত জাবালী তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। তেওঁ কয়, এই তীৰ্থে সৰ্বপাপ বিনাশ কৰে। ঋষিসকলে ‘দুৰাচাৰ’ নামৰ এজন ব্যক্তিৰ কাহিনী আৰু তাৰ দোষৰ স্বৰূপ সুধে। সূতে ক’বলৈ ধৰে—কাবেৰীৰ ওচৰত বাস কৰা এজন ব্ৰাহ্মণ দুরাচাৰ মহাপাতকীসকলৰ (ব্ৰহ্মঘ্ন, সুৰাপ, স্তেয়ী, গুরুতল্পগ আদি) দীঘলীয়া সঙ্গতিত কলুষিত হৈছিল। গ্ৰন্থত ধাপে ধাপে কোৱা হৈছে যে এনে লোকৰ সৈতে দীঘল সহবাস, স্পৰ্শ, একেলগে ভোজন আৰু একেলগে শয়ন কৰিলে ব্ৰাহ্মণ্য ক্ৰমে ক্ষয় হয় আৰু শেষত দোষ-সাম্য ঘটে। তাৰ পিছত দুরাচাৰ ভেতালবাধিত হৈ ঘূৰি ফুৰে; কিন্তু অৱশিষ্ট পুণ্য আৰু দৈৱযোগে বেঙ্কটাদ্ৰি পাই জাবালী তীৰ্থত স্নান কৰামাত্ৰ ভেতাল আৰু পাপৰ পৰা মুক্ত হয়। পিছত সি জাবালী ঋষিৰ শৰণ লৈ কাৰণ সোধে। জাবালীয়ে ব্যাখ্যা কৰে—সেই ভেতাল আগতে ব্ৰাহ্মণ আছিল; মৃত্যুতিথিত বিধিসম্মত পাৰ্বণ-শ্ৰাদ্ধ নকৰাৰ বাবে পিতৃশাপত ভেতালত্ব লাভ কৰিছিল। জাবালী তীৰ্থস্নানে তাকো বিষ্ণুলোক প্ৰাপ্তি হয়। লগতে নীতিবচন—মৃত পিতৃ-মাতৃৰ শ্ৰাদ্ধ অৱহেলা কৰিলে ভেতালগতি আৰু নৰক লাভ হয়। শেষত ফলশ্ৰুতি—জাবালী তীৰ্থত স্নানমাত্ৰে স্মৃতিত স্পষ্ট প্ৰায়শ্চিত্ত নথকা কঠিন পাপো নাশ হয়, আৰু এই মাহাত্ম্য শ্ৰৱণো পাপমোচক।