Adhyaya 24

অধ্যায়ৰ আৰম্ভণিতে ঋষিসকলে সূতক সোধে—বিষ্ণুভক্ত ব্ৰাহ্মণক কষ্ট দিয়া সেই নিষ্ঠুৰ ৰাক্ষস কোন আছিল? সূতে শ্ৰীৰংগধামৰ পূৰ্বকথা কয়; বৈকুণ্ঠসদৃশ সেই ধামত ভক্তসকলে শ্ৰীৰংগনাথক পূজা কৰে। তাতে বীৰবাহুৰ পুত্ৰ সুন্দৰ গন্ধৰ্বে জলতীৰ্থত বহু নাৰীৰ সৈতে লজ্জাহীন আচৰণ কৰে। মধ্যাহ্নকর্মৰ বাবে বশিষ্ঠ আহিলে নাৰীসকলে নিজকে ঢাকি লয়, কিন্তু সুন্দৰে নঢাকে; সেয়েহে বশিষ্ঠে তাক নিৰ্লজ্জতাৰ কাৰণে ৰাক্ষসত্বৰ শাপ দিয়ে। নাৰীসকলে বশিষ্ঠক দয়া কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে—এনে শাপে লোকধৰ্ম আৰু নীতিত ক্ষতি হ’ব। বশিষ্ঠে নিজৰ বাক্যসত্য ৰক্ষা কৰি উপায় কয়: শাপ ষোল বছৰ থাকিব; তাৰ পাছত সুন্দৰ ৰাক্ষসৰূপে ঘূৰি শুভ বেঙ্কটাদ্ৰি আৰু চক্ৰতীৰ্থত উপস্থিত হ’ব। তাতে পদ্মনাভ নামৰ যোগী থাকে; ৰাক্ষসে যেতিয়া তেওঁক আক্ৰমণ কৰিব, তেতিয়া বিষ্ণুৰ সুদৰ্শনচক্ৰ ব্ৰাহ্মণৰক্ষাৰ্থে প্ৰেৰিত হৈ ৰাক্ষসৰ মূৰ কাটি দিব, আৰু সুন্দৰ পুনৰ দিৱ্যৰূপ পাই স্বৰ্গলৈ যাব। কথা সেইদৰেই সম্পূৰ্ণ হয়—সুন্দৰ ভয়ংকৰ ৰাক্ষস হৈ ষোল বছৰ বিচৰণ কৰি শেষত চক্ৰতীৰ্থত পদ্মনাভক আক্ৰমণ কৰে। যোগীয়ে জনাৰ্দনৰ স্তৱ কৰে; সুদৰ্শন প্ৰকট হৈ ৰাক্ষসক বধ কৰে। সুন্দৰ দীপ্তিমান হৈ সুদৰ্শনক প্ৰশংসা কৰি স্বৰ্গগমন আৰু শোকাকুল পত্নীসকলক দৰ্শনৰ অনুমতি বিচাৰে; সুদৰ্শনে অনুমতি দিয়ে। পদ্মনাভেও প্ৰাৰ্থনা কৰে—চক্ৰতীৰ্থত সুদৰ্শন স্থিৰ থাকি পাপনাশ, মোক্ষ আৰু ভূত-পিশাচাদি ভয়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰক। শেষত সূতে কয়—এই কাহিনী শুনিলে মানুহ পাপমুক্ত হয় আৰু তীৰ্থৰ পবিত্ৰ মহিমা ব্যাখ্যা কৰা হ’ল।