Adhyaya 23

সূতে ঋষিসকলক চক্রতীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। এই তীৰ্থৰ মহিমা শ্ৰৱণ কৰিলে পাপমল নাশ হয়, চিত্ত শুদ্ধ হয় আৰু ভক্ত বিষ্ণুধামৰ দিশে অভিমুখী হয়—এনে ফলশ্ৰুতি আগতে কোৱা হৈছে। তাৰ পাছত চক্রপুষ্কৰিণীৰ তীৰত পদ্মনাভ নামৰ সংযমী ব্ৰাহ্মণ-তপস্বী দীৰ্ঘকাল তপস্যা কৰে। সত্য, দয়া, ইন্দ্ৰিয়নিগ্ৰহ, বৈৰাগ্য আৰু সৰ্বহিতভাৱনাৰে যুত তেওঁৰ তপস্যাত প্ৰসন্ন হৈ শ্ৰীনিবাস/ৱেঙ্কটেশ্বৰ প্ৰকট হয়; পদ্মনাভে স্তৱ কৰে আৰু ভগৱানে তীৰ্থৰ ওচৰত থাকি নিত্য পূজা কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। পিছত এজন ৰাক্ষসে মুনিক ভয় দেখায়; পদ্মনাভে শৰণাগতি-বাক্যৰে দেৱক আহ্বান কৰে। বিষ্ণুৱে সুদৰ্শন চক্ৰ পঠায়; অগ্নিতেজেৰে আহি ৰাক্ষসক পলাই যাবলৈ বাধ্য কৰে আৰু শেষত বধ কৰে। পদ্মনাভে সুদৰ্শনৰ স্তৱ কৰি স্থায়ী ৰক্ষাৰ প্ৰাৰ্থনা কৰে; সুদৰ্শনে লোককল্যাণৰ বাবে চক্রতীৰ্থত নিত্য অৱস্থানৰ বৰ দিয়ে। তাত স্নানক মোক্ষপ্ৰদ আৰু বংশলৈকে শুদ্ধিদায়ক বুলি কোৱা হৈছে; শেষত শ্ৰৱণ-পাঠৰ পুণ্য আৰু চক্রতীৰ্থৰ অতুল মহিমা পুনৰ দৃঢ় কৰা হয়।