Adhyaya 20

শ্ৰী সূতে পাপনাশন-তীৰ্থৰ পাপ-নাশক মাহাত্ম্য এটা দৃষ্টান্ত-কথাৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰে। ভদ্ৰমতি নামৰ এজন বিদ্বান কিন্তু দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণে দাৰিদ্ৰ্যজনিত সামাজিক অৱমাননা আৰু মানসিক ক্লেশ বৰ্ণনা কৰে—বিদ্যা আৰু সদাচাৰ থাকিলেও সম্পদৰ অভাৱত লোকসম্মান হ্ৰাস পায়। তেওঁৰ পতিব্ৰতা আৰু নীতিবোধসম্পন্ন পত্নী কামিনীয়ে নাৰদৰ উপদেশ আৰু পিতৃ-দৃষ্টান্ত স্মৰণ কৰাই বেঙ্কটাচল তীৰ্থযাত্ৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে—সংকল্পসহ স্নান, শ্ৰীনিবাসৰ দৰ্শন, আৰু ভূমিদান কৰা। তাৰ পিছত ভূমিদানক দানসমূহৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ বুলি স্থিৰ কৰি, তাৰ তুলনামূলক ফল, মহাযজ্ঞসম পুণ্য, আৰু যোগ্য গ্ৰহীতাক (শ্ৰোত্ৰিয়, অহিতাগ্নি) দান কৰিলে মহাপাপ শমনৰ শক্তি আছে বুলি ব্যাখ্যা কৰা হয়। সুঘোষ নামৰ এজন দাতাই ভদ্ৰমতিক মাপজোক কৰি এটা ভূমিখণ্ড দান কৰি জনাৰ্দনৰ উদ্দেশে অৰ্পণ কৰে; এই দানৰ ফলত সুঘোষৰ পৰলোকগতি মঙ্গলময় হয় বুলি কাহিনীত কোৱা হয়। ভদ্ৰমতি পৰিয়ালসহ বেঙ্কটাচললৈ গৈ স্বামী-সৰসত স্নান কৰে, বেঙ্কটেশ্বৰ দৰ্শন লাভ কৰে আৰু পাপনাশন-তীৰ্থত ভূমিদান সম্পূৰ্ণ কৰে। বিধিৰ প্ৰভাৱত শঙ্খ-চক্ৰ-গদাধাৰী বিষ্ণু প্ৰত্যক্ষ হৈ তেওঁৰ স্তোত্ৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু সংসাৰিক কল্যাণ তথা অন্তিম মোক্ষৰ আশ্বাস দিয়ে; শেষত সূতে তীৰ্থ আৰু দানৰ মাহাত্ম্য পুনৰ ঘোষণা কৰে।