Adhyaya 2

এই অধ্যায়ত সূতে এক প্ৰাচীন কাহিনী বৰ্ণনা কৰে—বৈবস্বত মন্বন্তৰৰ কৃতযুগত নাৰায়ণাদ্ৰিত ধৰণী দেৱী বৰাহ ভগৱানৰ ওচৰলৈ গৈ সোধে, কোন মন্ত্রে ভগৱান প্ৰসন্ন হয় আৰু কোন সাধনাই সমৃদ্ধি, ৰাজ্য-ঐশ্বৰ্য, সন্তানলাভ আৰু নিয়মনিষ্ঠ সাধকৰ বাবে শেষত ভগৱৎপদপ্ৰাপ্তি দিয়ে। বৰাহ ভগৱানে এক ‘পৰম গোপনীয়’ মন্ত্র প্ৰকাশ কৰি কয় যে ই কেৱল ভক্ত আৰু সংযমী লোককহে উপদেশ দিব লাগে। তাৰ পিছত মন্ত্রৰ শাস্ত্ৰীয় পৰিচয় দিয়া হয়—মন্ত্র: “ওঁ নমঃ শ্ৰীবৰাহায় ধৰণ্যুদ্ধৰণায় চ”; ঋষি: সংকর্ষণ, দেৱতা: বৰাহ, ছন্দ: পংক্তি, বীজ: শ্ৰীবীজ। সদ্গুৰুৰ পৰা লাভ কৰা সাধকৰ বাবে চাৰি লক্ষ জপ নিৰ্দিষ্ট; তাৰ পিছত মধু-ঘৃতযুক্ত পায়সেৰে হোমৰ বিধি কোৱা হৈছে। ধ্যানত স্ফটিকসম দীপ্তি, পদ্মৰক্ত নয়ন, বৰাহমুখ হলেও সৌম্যতা, চাৰিভুজ—চক্ৰ, শঙ্খ, অভয়মুদ্ৰা আৰু পদ্মধাৰী—লাল-সোনালী বস্ত্ৰাভৰণ আৰু শেষ আদি বিশ্বাধাৰ চিহ্নসহ ৰূপ বৰ্ণিত। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হয়—নিত্য ১০৮ জপে ইষ্টসিদ্ধি হয় আৰু শেষত মোক্ষ লাভ হয়। তাৰ পিছত দৃষ্টান্ত—ধৰ্ম নামৰ মনুৱে দেৱতাসদৃশ অৱস্থা পালে, শাপত পতিত ইন্দ্ৰে স্বৰ্গ পুনৰ লাভ কৰিলে, ঋষিসকলে পৰম গতি পালে, আৰু শ্বেতদ্বীপত জপ কৰি অনন্ত পৃথিৱীৰ আধাৰ হ’ল। শেষত ধৰণী শ্ৰীনিবাসৰ বেঙ্কটলৈ আগমন আৰু তাত চিৰনিবাস সম্পৰ্কে সোধে।