Adhyaya 18

অধ্যায় ১৮ত সূত মুনিয়ে শ্ৰীনিবাস/ভেঙ্কটেশ্বৰৰ মোক্ষদায়ী মহিমা তাত্ত্বিকভাৱে ব্যাখ্যা কৰিছে। ইয়াত স্থানভিত্তিক মুক্তিতত্ত্ব প্ৰকাশ পায়—ভেঙ্কটেশ্বৰৰ একবাৰ দৰ্শনেই মুক্তি আৰু বিষ্ণু-সাযুজ্য লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে; লগতে যুগ-তুলনাৰে কলিযুগত পুণ্যফল তৎক্ষণাৎ লাভ হোৱাৰ কথা বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে। ভেঙ্কটাচলক সৰ্বতীৰ্থময় ক্ষেত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, য’ত বহু তীৰ্থৰ প্ৰভাৱ একেলগে নিহিত আৰু দেৱ, মুনি, পিতৃসকল প্ৰতীকাত্মকভাৱে উপস্থিত। বাহ্য আচাৰৰ তুলনাত স্মৰণ আৰু স্তুতিক অধিক গুৰুত্ব দি অষ্টবিধ ভক্তিৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে—ভক্তসকলৰ প্ৰতি স্নেহ, পূজাৰ দ্বাৰা তৃপ্তি, ব্যক্তিগত সেৱা, ভগৱানৰ মাহাত্ম্য শুনিবলৈ আগ্ৰহ, আৰু নিৰন্তৰ স্মৰণ আদি। পবিত্ৰ কেন্দ্ৰক অৱহেলা বা বিদ্বেষ নকৰিবলৈ সতৰ্কবাণী আছে। ফলশ্ৰুতিত পাপক্ষয়, যম-যন্ত্ৰণাৰ পৰা ৰক্ষা, বিষ্ণুলোকপ্ৰাপ্তি আৰু ভক্তিভাৱে এই অধ্যায় শ্ৰৱণ-পাঠ কৰিলে মহাফল লাভ হয় বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছে।