Adhyaya 17

এই অধ্যায়ত সূত মুনিয়ে বেঙ্কটাদ্ৰি/বেঙ্কটাচলৰ মহিমা আগবঢ়াই বৰ্ণনা কৰিছে। কোৱা হৈছে যে পৃথিৱী আৰু দিৱ্যলোকৰ সকলো তীৰ্থই বেঙ্কট পৰ্বতৰ ভিতৰতেই বিদ্যমান; সেয়ে এই ক্ষেত্ৰ সৰ্বতীৰ্থময় পবিত্ৰ ধাম আৰু এক দিৱ্য সূক্ষ্ম-ব্ৰহ্মাণ্ড সদৃশ। দেৱতাৰ ৰূপ শাস্ত্ৰসম্মত বৈষ্ণৱ লক্ষণৰে—শঙ্খ-চক্ৰধাৰী, পীতাম্বৰধাৰী, কৌস্তুভভূষিত—ভক্তৰ ৰক্ষক আৰু বেদ-আধাৰিত পাৱনতাৰ আধাৰ হিচাপে বৰ্ণিত। তাৰ পাছত বাৰ্ষিক সেৱাত বিভিন্ন অঞ্চলৰ ভক্তসমাগম, ভাদ্ৰপদ উৎসৱৰ প্ৰসঙ্গ, আৰু দৰ্শন-সেৱাৰ দ্বাৰা শুদ্ধি লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে। বিশেষকৈ ব্ৰহ্মোৎসৱ—কন্যা মাহত ব্ৰহ্মাই ধ্বজাৰোহণ (পতাকা উত্তোলন) বিধি স্থাপন কৰিছিল, আৰু সেই বাৰ্ষিক মহোৎসৱত মানুহ, দেৱতা, গন্ধৰ্ব, সিদ্ধ আৰু বিদ্বান দ্বিজসকল একত্ৰিত হয়। গঙ্গা যেন নদীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ, বিষ্ণু যেন দেৱৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ—এনে তুলনাৰে বেঙ্কটক ক্ষেত্ৰসমূহৰ মাজত ‘উত্তমোত্তম’ বুলি পুনঃপুনঃ প্ৰশংসা কৰা হৈছে। শেষত ফলশ্ৰুতিত ভক্তিভাৱে এই মহিমা শ্ৰৱণ কৰিলে বিষ্ণুলোকত উচ্চ পদ লাভ হয় বুলি কোৱা হয়; লগতে শ্ৰীস্বামী-পুষ্কৰিণীক প্ৰধান তীৰ্থ বুলি উল্লেখ কৰি তাৰ ওচৰত লক্ষ্মীসহ দেৱতাৰ বৰদানপ্ৰদ সান্নিধ্য বৰ্ণনা কৰা হৈছে।