Adhyaya 16

এই অধ্যায়ত বেঙ্কটাদ্ৰিত জলদান (তৃষিতক জল দিয়া সহায় কৰা/জলৰ ব্যৱস্থা কৰা)ক এক নিৰ্ণায়ক ধৰ্মকর্ম হিচাপে মহিমা কৰা হৈছে। শ্ৰীসূতে কয়—বিশেষকৈ পিয়াহ লাগি থকা লোকৰ প্ৰতি জলদান অৱহেলা কৰিলে অশুভ পুনর্জন্ম হয়; আৰু বেঙ্কটাচলত কৰা জলদান বহু গুণে ফলদায়ক। ইতিহাসৰূপ উদাহৰণত ইক্ষ্বাকুবংশীয় ৰজা হেমাঙ্গ গোধন, ধনদান আৰু যজ্ঞপোষণত দানশীল আছিল; কিন্তু “জল ত সহজলভ্য” বুলি ভাবি জলদানক তুচ্ছ জ্ঞান কৰিছিল। তেওঁ অপাত্ৰক মান দিছিল আৰু বিদ্বান, নিয়মশীল ব্ৰাহ্মণসকলক অৱহেলা কৰিছিল—পাত্ৰবিবেকৰ দোষ। ফলত তেওঁ ক্ৰমে অধম যোনিত পতিত হৈ মিথিলাত গৃহগোধিকা (ঘৰৰ টিকটিকি) হৈছিল। এদিন ঋষি শ্ৰুতদেৱ আহিলে স্থানীয় ৰজাই তেওঁক পূজা কৰিলে। পাদপ্ৰক্ষালনৰ পাদোদকৰ ছিটা টিকটিকিত পৰাত তাৰ জাতিস্মৰণ জাগিল। হেমাঙ্গে নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিলে। শ্ৰুতদেৱে বুজাই দিলে—বেঙ্কটাদ্ৰিত জলদান নকৰা আৰু অপাত্ৰদানেই পতনৰ মূল কাৰণ। ঋষিয়ে পুণ্যসংক্ৰান্তি আৰু জলস্পৰ্শ-শুদ্ধিৰে তেওঁক পশুযোনিৰ পৰা মুক্ত কৰিলে; তেওঁ স্বৰ্গাৰোহণ, পিছত ৰাজজন্ম আৰু শেষত বিষ্ণুসায়ুজ্য লাভ কৰিলে। অন্তত বেঙ্কটাদ্ৰিৰ পাৱনতা আৰু জলদানৰ বিষ্ণুলোকপ্ৰদ মহিমা পুনৰ প্ৰতিপাদিত হয়।