Adhyaya 15

অধ্যায় ১৫ত শ্ৰীসূতে বেণ্কট পৰ্বতৰ অতি পুণ্যদায়ক কৃষ্ণতীৰ্থৰ মাহাত্ম্য আৰম্ভ কৰি তাক পাপনাশক বুলি বৰ্ণনা কৰে। নৈতিক পুনৰুদ্ধাৰৰ কথা জোৰ দি কোৱা হৈছে—কৃতঘ্ন আৰু পিতৃ‑মাতৃ তথা গুৰুৰ অবমাননাকাৰীসকলেও ইয়াত স্নান কৰিলে শুদ্ধ হয়। তাৰ পিছত কাৰণকথা: কৃষ্ণ নামৰ ঋষি (ৰামকৃষ্ণ প্ৰসঙ্গসহ) বেণ্কটাচলত বহু বছৰ অচল তপস্যা কৰে। তেওঁৰ দেহ বাল্মীক/উইঢিবিয়ে ঢাকি লয়; ভয়ংকৰ বৰষুণ‑গর্জন হয়। বজ্ৰাঘাতে বাল্মীকৰ শিখৰ ভাঙি যেতিয়া যায়, তেতিয়া গৰুড়াৰূঢ়, শঙ্খ‑চক্ৰ‑গদাধাৰী, বনমালাভূষিত বিষ্ণু/শ্ৰীনিৱাস প্ৰত্যক্ষ হয়। ভগৱান তপস্যাত প্ৰসন্ন হৈ বিশেষ স্নানযোগ ঘোষণা কৰে—সূৰ্য মকৰত থাকোঁতে, পুষ্য নক্ষত্ৰযুক্ত পূৰ্ণিমাত কৃষ্ণতীৰ্থত স্নান কৰিলে পাপমোচন আৰু অভীষ্টসিদ্ধি হয়। দেৱতা, মানুহ আৰু দিকপালসকলো শুদ্ধিৰ বাবে তাত সমবেত হয়; তীৰ্থ ঋষিৰ নামত প্ৰসিদ্ধ হ’ব। শেষত এই কাহিনী শ্ৰৱণ‑পাঠ কৰিলে বিষ্ণুলোকপ্ৰাপ্তিৰ ফলশ্ৰুতি দি অধ্যায় সমাপ্ত হয়।