Adhyaya 13

সূত স্বামীতীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰি সোমবংশীয় নন্দৰ পুত্ৰ ৰজা ধৰ্মগুপ্তৰ কাহিনী কয়। নন্দে ৰাজ্যভাৰ পুত্ৰক সঁপাই বনবাসলৈ যায়। ধৰ্মগুপ্তে নীতি, যজ্ঞ আৰু ব্ৰাহ্মণক দান দি প্ৰজাপালন কৰে; সমাজত শৃঙ্খলা থাকে আৰু লুণ্ঠন-উৎপীড়ন নাথাকে। এদিন শিকাৰলৈ গৈ তেওঁ ভয়ংকৰ অৰণ্যত ৰাতিৰে আৱৰি ধৰা পৰে। সায়ংসন্ধ্যা উপাসনা কৰি গায়ত্ৰী জপ কৰি গছত আশ্ৰয় লয়; সিংহৰ পৰা পলাই অহা এটা ভালুকো সেই গছতে উঠে। ভালুকে ৰাতি জাগৰণৰ চুক্তি প্ৰস্তাৱ কৰে। সিংহে বিশ্বাসঘাত কৰাবলৈ উচটালেও, ভালুকে বুজায়—বিশ্বাসঘাত অন্য পাপতকৈও অধিক ঘোৰ। পিছত ৰজাই শুই থকা ভালুকক তললৈ পেলাই দিয়ে। তেতিয়া ভালুক ৰূপান্তৰ হৈ ধ্যানকাষ্ঠ নামৰ মুনি প্ৰকাশ পায় আৰু ৰজাক উন্মাদতাৰ শাপ দিয়ে। মুনিয়ে কয়—সিংহটো আচলতে ভদ্ৰনামা যক্ষ, কুবেৰাৰ পূৰ্ব মন্ত্রী; গৌতমৰ শাপত সিংহৰূপ পাইছিল, ধ্যানকাষ্ঠৰ সৈতে সংলাপত শাপমুক্ত হৈ অলকাত ঘূৰি যায়। মন্ত্ৰীসকলে ৰজাৰ উন্মাদ অৱস্থা নন্দক জনায়। নন্দে জৈমিনি মুনিক শৰণ লয়। জৈমিনিয়ে ভেঙ্কট পৰ্বতত সুৱৰ্ণমুখৰীৰ ওচৰৰ স্বামিপুষ্কৰিণীত স্নান কৰালে তৎক্ষণাৎ উন্মাদতা নাশ হ’ব বুলি কয়; স্নানমাত্ৰেই ৰোগ দূৰ হয়। পিতা-পুত্ৰে ভেঙ্কটেশ/শ্ৰীনিবাসক পূজা কৰি দান দিয়ে আৰু ধৰ্মৰে ৰাজ্য শাসন কৰে। শেষত ফলশ্ৰুতি—স্বামিপুষ্কৰিণীত নিমজ্জনে উন্মাদতা, অপস্মাৰসদৃশ ব্যাধি আৰু দুষ্ট গ্ৰহপীড়া নাশ কৰে; যিকোনো পানীত স্নানৰ আগতে “স্বামীতীৰ্থম” তিনিবাৰ উচ্চাৰণ কৰিলে ব্ৰহ্মলোকপ্ৰাপ্তি; এই কাহিনী শুনিলেও মহাপাপ নাশ হয়।