Adhyaya 12

এই অধ্যায়ত ঋষিসকলে সূতক সুধে—শ্ৰী স্বামী পুষ্কৰিণী/স্বামী-তীৰ্থৰ এনে কি মাহাত্ম্য যে কেৱল স্মৰণেৰেো উদ্ধাৰ হয়। সূতে উত্তৰ দিয়ে যে যিসকলে এই তীৰ্থৰ স্তৱ কৰে, কাহিনী কয়-শুনে বা ইয়াত স্নান কৰে, তেওঁলোকে নামসহ উল্লেখিত আঠাইশটা নৰকত পতিত নহয়। তাৰ পাছত নৰকসমূহৰ নাম ক্ৰমে কোৱা হয় আৰু কিছুমান অধৰ্মক নিৰ্দিষ্ট দণ্ডস্থানৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়—পৰধন আৰু পৰসম্পৰ্ক অপহৰণ, পিতৃ-মাতৃ আৰু পণ্ডিতৰ প্ৰতি দ্বেষ, বৈদিক পথ লঙ্ঘন, জীৱহিংসা আৰু প্ৰাণীক কষ্ট দিয়া, কামদোষ, পাখণ্ড মতৰ দ্বাৰা ধৰ্মবিঘ্ন, অশুচি আচাৰ, পশুহিংসা, আৰু কৰ্মকাণ্ডত দম্ভ-প্ৰবঞ্চনা আদি। প্ৰতিটো দৃষ্টান্তৰ পাছত পুনৰ আশ্বাস দিয়া হয়—স্বামী-তীৰ্থত স্নান কৰিলে সেই পতন নঘটে। শেষত ফলশ্ৰুতি কোৱা হয়—এই স্নান মহাযজ্ঞ আৰু মহাদানৰ সমান ফল দিয়ে, ঘোৰ পাপো তৎক্ষণাৎ শুদ্ধ কৰে, আৰু জ্ঞান, বৈৰাগ্য, চিত্তপ্ৰসন্নতা আদি গুণ জাগ্ৰত কৰে। ইয়াক অতিশয়োক্তি বুলি তুচ্ছ নকৰিবলৈ সতৰ্ক কৰা হয়—অবিশ্বাস আধ্যাত্মিক বিপদজনক। দৰ্শন, স্পৰ্শ, স্তৱ, নমস্কাৰ আৰু স্নান—এই সকলোৰে দ্বাৰা তীৰ্থে মৃত্যুভয় নাশ কৰি ভুক্তি–মুক্তি প্ৰদান কৰে বুলি উপসংহাৰ টানা হয়।