Adhyaya 10

এই অধ্যায়ত বেঙ্কটাচলত ৰাজধৰ্মৰ প্ৰতিষ্ঠা, পবিত্ৰ তীৰ্থৰ প্ৰকাশ আৰু পূজাবিধিৰ সংস্থাপন একেলগে বৰ্ণিত হৈছে। আৰম্ভণিতে তোণ্ডমানৰ ৰাজ্যাৰোহণ হয় আৰু পদ্মসরসৰ পাৱনতা কোৱা হয়—কীৰ্তন, স্মৰণ আৰু স্নানৰ দ্বাৰা পুণ্য আৰু সমৃদ্ধি বৃদ্ধি পায়। লগতে অৰণ্যবাসীৰ নেতা বসুৱে তেজোময় বৰাহভগৱানক দৰ্শন কৰে; দেৱতা বাল্মীকাত প্ৰৱেশ কৰি আদেশ দিয়ে—গোক্ষীৰেৰে বাল্মীকা ধোৱাঁ, শিলাপীঠত থকা বিগ্ৰহ চিনাক্ত কৰি উঠাই প্ৰতিষ্ঠা কৰাঁ, আৰু বৈখানস আচাৰ্যসকলৰ দ্বাৰা নিত্য পূজা স্থাপন কৰাঁ। তোণ্ডমান স্বপ্নত বিলমাৰ্গ (সুৰংগ-পথ)ৰ সংকেত পায়; পল্লৱচিহ্ন আদি দিৱ্য লক্ষণ অনুসৰণ কৰি প্ৰাকাৰ আৰু দ্বাৰ নিৰ্মাণ কৰি ৰক্ষণ ব্যৱস্থা কৰে, আৰু তেঁতুল গছ আৰু চম্পা গছক দেৱসন্নিধিৰ স্থায়ী চিহ্ন হিচাপে সংৰক্ষণ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ পায়। তাৰ পিছত এক নৈতিক-প্ৰশাসনিক পৰীক্ষা আহে—ৰাজাৰ তত্ত্বাৱধানত থকা গৰ্ভৱতী ব্ৰাহ্মণী অৱহেলাত মৃত্যুবৰণ কৰে; শ্ৰীনিবাসৰ আদেশত ‘অপমৃত্যু-নিবাৰণ’ বুলি খ্যাত অষ্টিসৰসত স্নানৰূপ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিলে তেওঁ পুনৰ জীৱিত হয়। কুৰ্বগ্ৰামৰ কুম্ভকাৰ ভীমৰ সৰল ভক্তি আৰু সামান্য নৈবেদ্য ভগৱানে গ্ৰহণ কৰে; ৰজা দৰ্শনলৈ আহিলে ভীম আৰু তেওঁৰ পত্নী বৈকুণ্ঠ লাভ কৰে। শেষত তোণ্ডমান উত্তৰাধিকাৰ স্থিৰ কৰি তপস্যা কৰে, ভগৱদ্দৰ্শন পাই সাৰূপ্য আৰু বিষ্ণুপদ লাভ কৰে। ফলশ্ৰুতিত শ্ৰদ্ধাৰে শ্ৰৱণ-পাঠ কৰিলে উচ্চ ফল আৰু কৃপা লাভৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছে।