Adhyaya 2
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক প্ৰভাসখণ্ডৰ অন্তৰ্গত ‘বস্ত্ৰাপথ’ নামৰ ক্ষেত্ৰৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। তাত ভৱ/শিৱ স্বয়ম্ভূ ৰূপে অধিষ্ঠিত—তেওঁ আদ্য প্ৰভু, সৃষ্টিকৰ্তা আৰু সংহাৰকৰ্তা বুলি প্ৰতিপাদিত হৈছে। এবাৰো যাত্ৰা কৰা, তাত থকা তীৰ্থসমূহত স্নান কৰা আৰু বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিলে সাধকে কৃতকৃত্যতা লাভ কৰে বুলি কোৱা হৈছে। ভৱদৰ্শনৰ ফল বাৰাণসী, কুৰুক্ষেত্ৰ আৰু নর্মদা-তীৰৰ দৰে প্ৰসিদ্ধ স্থানৰ ফলৰ সমান, আৰু অধিক শীঘ্ৰফলদায়ক বুলি উল্লেখ আছে; চৈত্ৰ আৰু বৈশাখ মাহত দর্শন কৰিলে পুনর্জন্মবন্ধনৰ পৰা মুক্তিৰ ইঙ্গিত দিয়া হৈছে। গোদান, ব্ৰাহ্মণভোজন আৰু পিণ্ডদানক দীঘলীয়া ফলদায়ক ধৰ্মকর্ম বুলি ধৰা হৈছে, যিয়ে পিতৃসকলক তৃপ্ত কৰে। শেষত এই মাহাত্ম্য শ্ৰৱণ পাপশমনকাৰী আৰু মহাযজ্ঞসম ফলদায়ক বুলি ফলশ্ৰুতিৰে উপসংহাৰ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेत्रं वस्त्रापथं पुनः । यत्प्रभासस्य सर्वस्वं क्षेत्रं नाभिः प्रियं मम
ঈশ্বৰে ক’লে: “তেতিয়া, হে মহাদেৱী, পুনৰ বস্ৰাপথ নামৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰলৈ যোৱা উচিত—যি প্ৰভাসৰ সৰ্বস্ব, তাৰ হৃদয়, আৰু মোৰ নাভিৰ দৰে অতি প্ৰিয়।”
Verse 2
यत्र साक्षाद्भवो देवः सृष्टिसंहारकारकः । पृथिव्यां स त्वधिष्ठाता तत्त्वानामादिमः प्रभुः
তাত সাক্ষাৎ ভৱ দেৱ অৱস্থিত, যি সৃষ্টি আৰু সংহাৰৰ কৰ্তা; পৃথিৱীত সিয়েই অধিষ্ঠাতা, তত্ত্বসমূহৰ আদিম প্ৰভু।
Verse 3
स स्वयंभूः स्थितस्तत्र प्रभासे भूतिदो भवः । भवतीदं जगद्यस्मात्तस्माद्भव इति स्मृतः
প্ৰভাসত তাত স্বয়ম্ভূ ভৱ অৱস্থিত, যি ভূতি (সমৃদ্ধি) দান কৰে। যিহেতু এই জগত তেওঁৰ পৰা উদ্ভৱ হয়, সেয়েহে তেওঁ ‘ভৱ’ নামে স্মৃত।
Verse 4
यः सकृत्कुरुते यात्रां क्षेत्रे वस्त्रापथे पुनः । विगाह्य तत्र तीर्थानि कृतकृत्यः स जायते
যি কোনোবাই এবাৰো বস্ত্ৰাপথ ক্ষেত্ৰলৈ যাত্ৰা কৰি তাত থকা তীৰ্থসমূহত স্নান কৰে, সি কৃতকৃত্য হৈ জীৱনৰ উদ্দেশ্য সিদ্ধ কৰে।
Verse 5
अथ दृष्ट्वा भवं देवं सकृत्पूज्यविधानतः । केदारयात्राफलभाक्स भवेन्मनुजोत्तमः
তাৰ পাছত যি ভৱ দেৱ (শিৱ)ক এবাৰ দৰ্শন কৰি বিধি অনুসাৰে পূজা কৰে, সেই উত্তম ব্যক্তি কেদাৰ যাত্ৰাৰ সমান পুণ্যফল লাভ কৰে।
Verse 6
चैत्रे मासि भवं दृष्ट्वा न पुनर्जायते भुवि । वैशाख्यामथवा सम्यग्भवं दृष्ट्वा विमुच्यते
চৈত্ৰ মাহত ভৱক দৰ্শন কৰিলে মানুহে পৃথিৱীত পুনৰ জন্ম নলয়; অথবা বৈশাখত ভৱক সম্যক দৰ্শন কৰিলে মুক্তি লাভ কৰে।
Verse 7
वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे नर्मदायां तु यत्फलम् । तत्फलं निमिषार्द्धेन भवं दृष्ट्वा दिनेदिने
বাৰাণসী, কুৰুক্ষেত্ৰ আৰু নর্মদাত যি পুণ্যফল লাভ হয়, সেই একে ফল ইয়াত প্ৰতিদিন ভৱক দৰ্শন কৰিলেই আধা নিমিষতে লাভ হয়।
Verse 8
दुर्ल्लभस्तत्र वासस्तु दुर्ल्लभं भवदर्शनम् । प्रेतत्वं नैव तस्यास्ति न याम्या नारकी व्यथा
তাত বাস কৰাটো অতি দুৰ্লভ, আৰু ভৱদৰ্শনো দুৰ্লভ। যিয়ে সেয়া লাভ কৰে, তাৰ প্ৰেতত্ব নাথাকে; নাযামৰ যাতনা, নাৰ নৰকৰ দুখ।
Verse 9
येषां भवालये प्राणा गता वै वरवर्णिनि । धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः
হে সুন্দৰবৰ্ণিনী! যিসকলৰ প্ৰাণ ভৱৰ ধামত গতি পায়, তেওঁলোক ধন্যসকলৰো অতিধন্য—দেৱসকলৰ মাজতো দেৱতুল্য।
Verse 10
वस्त्रापथे मतिर्येषां भवे येषां मतिः स्थिरा । गोदानं तत्र शंसंति ब्राह्मणानां च भोजनम् । पिंडदानं च तत्रैव कल्पांतं तृप्तिमा वहेत्
যিসকলৰ মন বস্ৰাপথত স্থিৰ আৰু ভৱত যিসকলৰ ভক্তি অচল, তাত গোধন দান আৰু ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন কৰোৱাক প্ৰশংসা কৰা হয়। তাতেই পিণ্ডদান কৰিলে কল্পান্ত পৰ্যন্ত তৃপ্তি আনে।
Verse 11
इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ते भवोद्भवम् । श्रुतं पापोपशमनं यज्ञायुतफलप्रदम्
এইদৰে সংক্ষেপে তোমাক ভৱোদ্ভৱ মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল। ই শুনিলে পাপ শান্ত হয় আৰু দহ হাজাৰ যজ্ঞৰ ফল দান কৰে।