Adhyaya 92

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अघोरेश्वरमुत्तमम् । षष्ठं लिंगं समाख्यातं तद्वक्त्रं भैरवं स्मृतम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, উত্তম অঘোৰেশ্বৰলৈ যাবা। ই ষষ্ঠ লিঙ্গ বুলি খ্যাত, আৰু ইয়াৰ দিৱ্য ‘মুখ’ ভৈৰৱ বুলি স্মৃত।

Verse 2

त्र्यंबकेश्वरवायव्ये धनुषां पंचके स्थितम् । सर्वकामप्रदं पुण्यं कलिकल्मषनाशनम्

ত্ৰ্যম্বকেশ্বৰৰ বায়ব্যে (উত্তৰ-পশ্চিমে) পাঁচ ধনুৰ দূৰত্বত ই অৱস্থিত। ই পৱিত্ৰ, সকলো কামনা পূৰণ কৰে আৰু কলিযুগৰ কল্মষ নাশ কৰে।

Verse 3

यस्तं पूजयते भक्त्या स्नानपूजादिभिः क्रमात् । मेरुदानस्य कृत्स्नस्य स लभेन्मनुजः फलम्

যি ভক্তিভাৱে ক্ৰম অনুসৰি স্নান, পূজা আদি বিধি কৰি সেই লিঙ্গক পূজে, সেই মানুহে ‘মেৰু-দান’ নামৰ মহাদানৰ সম্পূৰ্ণ ফল লাভ কৰে।

Verse 4

दक्षिणामूर्तिमास्थाय यत्किंचित्तत्र दीयते । अघोरेश्वरदेवस्य तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

দক্ষিণামূৰ্তিত আশ্ৰয় লৈ তাত যি কিবা দান-অৰ্পণ কৰা হয়, সেয়া সকলো অঘোৰেশ্বৰ দেৱলৈ নিবেদিত হৈ সম্পূৰ্ণৰূপে অক্ষয় হয়।

Verse 5

यः श्राद्धं कुरुते तत्र अघोरेश्वरदक्षिणे । आकल्पं तृप्तिमायांति पितरस्तस्य तर्पिताः

যি অঘোৰেশ্বৰৰ দক্ষিণফালে তাত শ্ৰাদ্ধ কৰে, তাৰ পিতৃগণ তৰ্পিত হৈ এক সম্পূৰ্ণ কল্পজুৰি তৃপ্তি লাভ কৰে।

Verse 6

किं श्राद्धेन गयातीर्थे वाजिमेधेन किं प्रिये । तत्र श्राद्धेन तत्सर्वं फलमभ्यधिकं लभेत्

হে প্ৰিয়ে! গয়া-তীৰ্থত শ্ৰাদ্ধৰ কি প্ৰয়োজন, আৰু অশ্বমেধ যজ্ঞৰ কি প্ৰয়োজন? তাত শ্ৰাদ্ধ কৰিলেই সেই সকলো ফল, তাতকৈও অধিকভাৱে, লাভ হয়।

Verse 7

त्रुटिमात्र मपि स्वर्णं यात्रायां यः प्रयच्छति । स सर्वं फलमाप्नोति महादानस्य भूरिशः

যাত্ৰাৰ সময়ত যি কোনোবাই ত্ৰুটি-মাত্ৰ সোনাও দান কৰে, সি মহাদানসমূহৰ সকলো ফল প্ৰচুৰভাৱে লাভ কৰে।

Verse 8

ब्रह्मकूर्चं चरेद्यस्तु सोमाष्टम्यां विधानतः । अघोरेश्वरसांनिध्ये अघोरेणाभिमंत्रितम् । षडब्दस्य महत्तेन प्रायश्चित्तं कृतं भवेत्

যি জনে সোমাষ্টমীত বিধি অনুসাৰে ব্ৰহ্মকূৰ্চ ব্ৰত আচৰে, অঘোৰেশ্বৰ সান্নিধ্যত অঘোৰ মন্ত্রে অভিমন্ত্রিত হৈ—তাৰ মহিমাৰে ছয় বছৰৰ পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত সম্পন্ন হয়।

Verse 9

इति संक्षेपतः प्रोक्तमघोरेशमहोदयम् । माहात्म्यं सर्वपापघ्नं श्रुतं सर्वार्थसाधकम्

এইদৰে সংক্ষেপে অঘোৰেশ্বৰৰ মহোদয়-মহিমা কোৱা হ’ল। এই মাহাত্ম্য সকলো পাপ নাশ কৰে; আৰু যিয়ে শ্ৰৱণ কৰে, তাৰ সকলো সদৰ্থ সিদ্ধিৰ উপায় হয়।

Verse 92

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादश रुद्रमाहात्म्येऽघोरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विनवतितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশি হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত একাদশ ৰুদ্ৰমাহাত্ম্যত “অঘোৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামৰ দ্বিনৱতিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।