Adhyaya 85

Verse 1

देव्युवाच । तत्र संनिहिता प्रोक्ता या त्वया वृषभध्वज । कथं देव समायाता कुरुक्षेत्रान्महानदी । किं प्रभावा तु सा प्रोक्ता फलं स्नानादिकेन किम्

দেৱীয়ে ক’লে: “হে বৃষভধ্বজ প্ৰভু! তুমি তাত সংনিহিতা নামৰ নদী উপস্থিত বুলি কৈছিলা। হে দেৱ, সেই মহানদী কুৰুক্ষেত্ৰৰ পৰা কেনেকৈ আহিল? তাইৰ প্ৰভাৱ কি, আৰু স্নান আদি কৰিলে কি ফল লাভ হয়?”

Verse 2

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यत्र संनिहिता शुभा । पापघ्नी सर्वजंतूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि

ঈশ্বৰে ক’লে: “শুনা, হে দেবী, মই ক’ম য’ত শুভ সংনিহিতা উপস্থিত। তাই সকলো জীৱৰ পাপ ধ্বংস কৰে—কেৱল দৰ্শনেও, স্পৰ্শনেও।”

Verse 3

आदिनारायणाद्देवि पश्चिमे धनुषां त्रये । संस्थिता सा महादेवी सरिद्रूपा महानदी

হে দেবী, আদিনাৰায়ণৰ পশ্চিমে তিন ধনুৰ পৰিমাণ দূৰত তাই স্থিত—সেই মহাদেৱী, সৰিতৰূপে প্ৰকাশিত মহানদী।

Verse 4

कथयामि समासेन तदुत्पत्तिं शृणु प्रिये । जरासंधभयाद्देवि विष्णुः परिजनैः सह

মই সংক্ষেপে তাৰ উৎপত্তি ক’ম—হে প্ৰিয়ে, শুনা। হে দেৱী, জরাসন্ধৰ ভয়ত বিষ্ণু নিজৰ পৰিজনসকলৰ সৈতে…

Verse 5

गृहीत्वा यादवान्सर्वान्बालवृद्धवणिग्जनान् । स शून्यां मथुरां कृत्वा प्रभासं समुपागतः

তেওঁ সকলো যাদৱক—শিশু, বৃদ্ধ আৰু বণিকজনসহ—একত্ৰ কৰিলে। মথুৰা শূন্য কৰি তেওঁ প্ৰভাসলৈ আহিল।

Verse 6

समुद्रं प्रार्थयामास स्थानं संवासहेतवे । एतस्मिन्नेव काले तु देवदेवो दिवाकरः

বাসস্থানৰ উপযুক্ত ঠাইৰ বাবে তেওঁ সাগৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। আৰু ঠিক সেই সময়তে দেৱদেৱ দিৱাকৰ সূৰ্য…

Verse 7

संग्रस्तो राहुणा देवि पर्वकाले ह्युपस्थिते । तं दृष्ट्वा यादवाः सर्वे विषादं परमं गताः

হে দেৱী, পৰ্ব্বণ-কাল উপস্থিত হোৱাত ৰাহুৱে সূৰ্যক গ্ৰাস কৰিলে। সেয়া দেখি সকলো যাদৱ গভীৰ বিষাদত নিমজ্জিত হ’ল।

Verse 8

अप्राप्ताः संनिहित्यायां तानुवाच जनार्द्दनः । मा विषादं यदुश्रेष्ठा व्रजध्वं मयि संस्थिते

সন্নিহিতীলৈ এতিয়াও নপৌঁছোতেই জনাৰ্দ্দনে তেওঁলোকক ক’লে—“হে যদুশ্ৰেষ্ঠসকল, বিষাদ নকৰিবা; মোৰ ওপৰত মন স্থাপন কৰি আগবাঢ়া।”

Verse 9

दृश्यतां मत्प्रभावोऽद्य धर्मा र्थमिह भूतले । आनयिष्याम्यहं सम्यक्पुण्यं सांनिहितं सरः

আজি এই ভূতলত ধৰ্মৰ হিতাৰ্থে মোৰ প্ৰভাৱ দৰ্শিত হওক; মই নিশ্চয়েই পুণ্যময় সান্নিহিত সৰোবৰ-তীৰ্থ ইয়াত প্ৰকাশ কৰিম।

Verse 10

एवमुक्त्वा स भगवान्समाधिस्थो बभूव ह । एवं संध्यायतस्तस्य विष्णोरमिततेजसः

এইদৰে কৈ সেই ভগৱান সমাধিস্থ হ’ল; এইদৰে অমিত তেজস্বী বিষ্ণুৱে ধ্যান কৰোঁতে—

Verse 11

प्रादुर्भूता ततस्तस्य वारिधाराऽग्रतः शुभा । बिभेद्य धरणीपृष्ठं स्नानार्थं चासुरद्विषः

তেতিয়া তেওঁৰ সন্মুখত শুভ জলধাৰা প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল; অসুৰদ্বেষীজনাই স্নানাৰ্থে ধৰণীৰ পৃষ্ঠ ভেদ কৰিলে।

Verse 12

तत स्ते यादवाः सर्वे रामसांबपुरोगमाः । चक्रुः स्नानं महादेवि राहुग्रस्ते दिवाकरे

তাৰ পিছত ৰাম আৰু সাম্ব আগবঢ়াই নিয়া সকলো যাদৱে, হে মহাদেৱী, ৰাহুৱে গ্ৰাস কৰা সূৰ্যৰ সময়ত (গ্ৰহণত) পবিত্ৰ স্নান কৰিলে।

Verse 13

प्राप्तपुण्या बभूवुस्ते संनिहित्यासमुद्भवम् । कुरुक्षेत्रस्य यात्रायाः प्राप्य सम्यक्फलं हि ते

সান্নিহিতীৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা পুণ্য তেওঁলোকে লাভ কৰিলে; নিশ্চয়েই তেওঁলোকে কুৰুক্ষেত্ৰ যাত্ৰাৰ সম্পূৰ্ণ ফল প্ৰাপ্ত কৰিলে।

Verse 14

एवं तत्समनुप्राप्तं पुण्यं सान्निहितं सरः । तत्र स्नात्वा महादेवि राहुग्रस्ते दिवाकरे । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यशेषतः

এইদৰে পুণ্যময় সান্নিহিত সৰোবৰ লাভ হ’ল। হে মহাদেৱী, ৰাহুৱে সূৰ্য গ্ৰাস কৰা সময়ত তাত স্নান কৰিলে অগ্নিষ্টোম যজ্ঞৰ সম্পূৰ্ণ ফল নিঃশেষে লাভ হয়।

Verse 15

यस्तत्र भोजयेद्विप्रं षड्रसं विधिपूर्वकम् । एकेन भोजितेनैव कोटिर्भवति भोजिता

যি জনে তাত বিধিপূৰ্বক ছয় ৰসযুক্ত আহাৰেৰে এজন দ্বিজ (ব্ৰাহ্মণ)ক ভোজন কৰায়, কেৱল এজনক ভোজন কৰালেই পুণ্য কোটিজনক ভোজন কৰোৱাৰ সমান হয়।

Verse 16

यस्तत्र कारयेद्धोमं संनिहित्यासमीपतः । एकैकाहुतिदानेन कोटिहोमफलं लभेत्

যি জনে তাত সান্নিহিত্যাৰ ওচৰত হোম কৰায়, প্ৰতিটো আহুতি দান কৰিলেই কোটিহোমৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 17

मन्त्रजाप्यं तु कुरुते तत्र स्थाने स्थितो यदि । एकैकमंत्रजाप्येन कोटिजाप्यफलं लभेत्

যদি কোনো জনে সেই স্থানত অৱস্থিত হৈ মন্ত্ৰজপ কৰে, তেন্তে প্ৰতিটো মন্ত্ৰজপে কোটিজপৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 18

सुवर्णदानं दातव्यं तत्र यात्राफलेप्सुभिः । स्नात्वा संपूजनीयश्च आदिदेवो जनार्द्दनः

যিসকলে তাত তীৰ্থযাত্ৰাৰ পূৰ্ণ ফল কামনা কৰে, তেওঁলোকে তাত স্বৰ্ণদান কৰিব লাগে। স্নান কৰি আদিদেৱ জনাৰ্দনক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিব লাগে।

Verse 19

इति वै कथितं सम्यक्फलं सांनिहितं तव । श्रुतं पापहरं नृणां सम्यक्छ्रद्धावतां प्रिये

এইদৰে তোমাক সংনিহিত্যাৰ সত্য ফল যথাযথকৈ কোৱা হ’ল। হে প্ৰিয়ে, যিসকলে শুদ্ধ শ্ৰদ্ধাৰে ইয়াক শোনে, ই মানুহৰ পাপ নাশ কৰে।

Verse 85

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संनिहित्यामाहात्म्यवर्णनंनाम पंचाशीतितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ প্ৰথম ভাগৰ অন্তৰ্গত ‘সংনিহিত্যাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ পঁচাশিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।