Adhyaya 79

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लकुलीशं महाप्रभम् । तस्य पश्चिमदिग्भागे धनुषां सप्तके स्थितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: হে মহাদেৱী, তাৰ পাছত মহাপ্ৰভাৱান লকুলীশ মহাদেৱৰ ওচৰলৈ যোৱা উচিত। তেওঁ পশ্চিম দিশত, সাত ধনুৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।

Verse 2

पापघ्नं सर्वजंतूनां शांतं मूर्तिस्थितं प्रभुम् । समायातं महाक्षेत्रे तत्र कायावरोहणात्

সেই পবিত্ৰ কায়াৱৰোহণৰ পৰা প্ৰভু—শান্ত, প্ৰকাশিত মূৰ্তিত স্থিত, আৰু সকলো জীৱৰ পাপনাশক—সেই মহাক্ষেত্ৰ প্ৰভাসলৈ আহিল।

Verse 3

कृत्वा तत्र तपश्चोग्रं दीक्षयित्वात्मशिष्य कान् । कुशकादींश्च चतुर उक्त्वा शास्त्राण्यनेकशः

তাতে তেওঁ উগ্ৰ তপস্যা কৰিলে; নিজৰ শিষ্যসকলক দীক্ষা দিলে; কুশক আদি চতুৰ আচার্যসকলক উপদেশ দিলে আৰু শাস্ত্ৰসমূহ বহুবার ব্যাখ্যা কৰিলে।

Verse 4

न्यायवैशेषिकादीनि ततः सिद्धिं परां गतः । एवं ज्ञात्वा तु यः सम्यक्तं समर्चयते नरः

ন্যায়, বৈশেষিক আদি বিদ্যাসমূহ স্থাপন কৰি তেওঁ তাৰ পাছত পৰম সিদ্ধি লাভ কৰিলে। এই কথা জানি যি নৰে যথাযথ বোধসহিতে তেওঁৰ সম্যক আৰাধনা কৰে, সেয়াই সত্যৰূপে পূজা কৰে।

Verse 5

कार्त्तिक्यां तु विशेषेण अयने चोत्तरेपि वा । विद्यादानं च तत्रैव दद्याद्विप्राय शालिने

কাৰ্ত্তিক মাহত বিশেষকৈ—অথবা উত্তৰায়ণ কালতো—সেই ঠাইতেই বিদ্যাদান কৰিব লাগে, আৰু যোগ্য, শীলৱান ব্ৰাহ্মণক দান দিব লাগে।

Verse 6

सप्तजन्मानि विप्रस्य धनाढ्यस्य कुले शुभे । जायते मतिमान्धीमाञ्छ्रीमानेवं पुनःपुनः

সাত জন্ম ধৰি সি ধনাঢ্য ব্ৰাহ্মণৰ শুভ কুলত পুনঃপুনঃ জন্ম লয়—বুদ্ধিমান, প্ৰাজ্ঞ আৰু শ্ৰী-সমৃদ্ধিত বিভূষিত।

Verse 79

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये लकुलीश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनाशीतितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশী হাজাৰ শ্লোকসম্বলিত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ‘প্ৰভাস ক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ত ‘লকুলীশ্বৰ-মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা’ নামৰ ঊনআশীতম অধ্যায় সমাপ্ত।