Adhyaya 74

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शाकल्येश्वरमुत्तमम् । दैत्यसूदनवायव्ये धनुषां त्रिंशता स्थितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, দৈত্যসূদনৰ পৰা বায়ব্য (উত্তৰ-পশ্চিম) দিশে ত্ৰিশ ধনুৰ দূৰত অৱস্থিত উত্তম শাকল্যেশ্বৰলৈ গমন কৰা উচিত।

Verse 2

शाकल्येन महादेवि पूजितं सर्वकामदम् । शाकल्योनाम राजर्षिर्यत्र तप्त्वा महत्तपः

হে মহাদেৱী, ই শাকল্যৰ দ্বাৰা পূজিত আৰু সকলো কামনা পূৰণকাৰী। তাত শাকল্য নামৰ ৰাজর্ষিয়ে মহৎ তপস্যা কৰিছিল।

Verse 3

समाराध्य महादेवं प्रत्यक्षीकृतवान्भवम् । लिंगेऽवतारयामास प्रसन्नं तं महेश्वरम्

মহাদেৱক সম্পূৰ্ণৰূপে সন্তুষ্ট কৰি তেওঁ ভৱ (শিৱ)ক প্ৰত্যক্ষ কৰিলে; আৰু সেই প্ৰসন্ন মহেশ্বৰক লিঙ্গত অৱতাৰিত কৰি প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।

Verse 4

तस्मिन्दृष्टे वरारोहे सप्तजन्मकृतं नृणाम् । पापं प्रणश्यते शीघ्रं तमः सूर्योदये यथा

হে সুশোভিত কটিদেশী দেবী, কেৱল সেই (শাকল্যেশ্বৰ)ৰ দৰ্শনতেই মানুহৰ সাত জন্মত সঞ্চিত পাপ শীঘ্ৰে নাশ হয়—যেনেকৈ সূৰ্যোদয়ত অন্ধকাৰ লয় পায়।

Verse 5

तत्राष्टम्यां चतुर्द्दश्यां स्नापयेत्पयसा शिवम् । पूजयेच्च विधानेन गन्धपुष्पादिभिः क्रमात्

তাত অষ্টমী আৰু চতুৰ্দশীত দুধেৰে শিৱক স্নান কৰাবা; আৰু বিধি অনুসাৰে ক্ৰমে গন্ধ, পুষ্প আদি লৈ পূজা কৰিবা।

Verse 6

हिरण्यं तत्र दातव्यं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः । चत्वारि तस्य नामानि कथ्यमानानि मे शृणु

তাত তীৰ্থযাত্ৰাৰ সম্পূৰ্ণ আৰু যথাযথ ফল বিচৰা লোকসকলে সোণ দান কৰিব লাগে। এতিয়া মোৰ পৰা সেই দেৱতাৰ ঘোষিত চাৰিটা নাম শুনা।

Verse 7

आदौ कृतयुगे देवि कीर्तितो भैरवेश्वरः । ततः सावर्णिमनुना सम्यगाराधितः प्रिये

হে দেবী, কৃতযুগৰ আদিতে তেওঁ ভৈৰৱেশ্বৰ নামে খ্যাত আছিল। তাৰ পাছত, হে প্ৰিয়ে, সাৱৰ্ণি মনুৱে তেওঁক যথাযথভাৱে আৰাধনা কৰিছিল।

Verse 8

सावर्णिकेश्वरं नाम त्रेतायां तस्य संज्ञितम् । ततस्तु द्वापरे देवि गालवेन महात्मना । सम्यगाराधितस्तत्र लिंगरूपीवृषध्वजः

ত্রেতাযুগত তেওঁৰ নাম সাৱৰ্ণিকেশ্বৰ বুলি জনাজাত হৈছিল। তাৰ পাছত দ্বাপৰযুগত, হে দেবী, মহাত্মা গালৱে তাত লিঙ্গৰূপে অৱস্থিত বৃষধ্বজ প্ৰভুক যথাযথভাৱে আৰাধনা কৰিছিল।

Verse 9

तृतीयं तस्य देवस्य गालवेश्वरसंज्ञितम् । कलौ युगे तु संप्राप्ते शाकल्योनाम वै मुनिः

সেই দেৱতাৰ তৃতীয় নাম গালৱেশ্বৰ বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে। আৰু কaliyুগ আহি পোৱাত শাকল্য নামে এক মুনি নিশ্চয় আছিল।

Verse 10

यत्र सिद्धिमनुप्राप्त ऐश्वर्यं चाणिमादिकम् । शाकल्येश्वरनामेति ततः ख्यातं तुरीयकम्

তাত সিদ্ধি লাভ কৰি আৰু অণিমা আদি ঐশ্বৰ্য-শক্তি প্ৰাপ্ত হৈ, সেয়া চতুৰ্থ নামৰূপে ‘শাকল্যেশ্বৰ’ বুলি খ্যাত হ’ল।

Verse 11

एवं चातुर्युगं नाम तस्य लिंगस्य कीर्तितम् । पापघ्नं पुण्यदं नॄणां कीर्त्तितं सर्वकामदम्

এইদৰে সেই লিঙ্গৰ ‘চাতুৰ্যুগ’ নামসমূহ ঘোষণা কৰা হ’ল। ইয়াৰ কীৰ্তন-স্মৰণে পাপ নাশ কৰে, নৰলোকক পুণ্য দান কৰে আৰু সকলো কামনা সিদ্ধি দান কৰে বুলি কোৱা হৈছে।

Verse 12

तस्यैव देवदेवस्य क्षेत्रोत्पत्तिं शृणु प्रिये

হে প্ৰিয়ে, এতিয়া সেই দেৱদেৱৰ পৱিত্ৰ ক্ষেত্ৰ (ক্ষেত্ৰ)ৰ উৎপত্তিৰ কথা শুনা।

Verse 13

अष्टादशधनुर्देवि समंतात्परिमण्डलम् । महापापहरं देवि तत्र क्षेत्रनिवासिनाम्

হে দেৱি, চাৰিওফালে অষ্টাদশ ধনু পৰ্যন্ত বিস্তৃত এক বৃত্তাকাৰ পৰিসৰ। হে দেৱি, সেই ক্ষেত্ৰত নিবাস কৰা সকলৰ মহাপাপ ই নাশ কৰে।

Verse 14

कृमिकीटपतंगानां तिरश्चामपि मोक्षदम् । यत्र कूपादितोयेषु जलं सारस्वतं स्मृतम्

ই কৃমি, কীট-পতঙ্গ আৰু পক্ষীসকলকো—আৰু অন্য তিৰ্যক জীৱকো—মোক্ষ দান কৰে। য’ত কূপ আদি জলস্ৰোতত পোৱা পানীক ‘সাৰস্বত’ (সৰস্বতীসম পৱিত্ৰ) জল বুলি স্মৰণ কৰা হয়।

Verse 15

यत्र तत्र नरः स्नात्वा स्वर्गलोके महीयते । अश्वमेधसहस्रस्य वाजपेयशतस्य च

য’ত ত’ত নৰ স্নান কৰিলে সি স্বৰ্গলোকত সন্মানিত হয়। তাৰ পুণ্য সহস্ৰ অশ্বমেধ যজ্ঞ আৰু শত বাজপেয় ক্ৰিয়াৰ তুল্য বুলি কোৱা হৈছে।

Verse 16

तत्फलं समवाप्नोति तस्य लिंगस्य दर्शनात् । सोमपर्वणि संप्राप्ते यस्तत्र शुचिरात्मवान्

সেই পবিত্ৰ লিঙ্গৰ দৰ্শন মাত্ৰতেই সেই ফল লাভ হয়। সোম-পৰ্বণি উপস্থিত হ’লে যি তাত শুচি আৰু আত্মসংযমী হৈ থাকে, সি সেই পুণ্য লাভ কৰে।

Verse 17

अघोरं च जपेत्सम्यगाज्यहोमसमन्वितम् । तल्लिंगस्य समीपस्थो यावन्मासावधिः प्रिये

আৰু অঘোৰ মন্ত্র যথাবিধি জপ কৰিব লাগে, ঘৃত-হোমৰ আহুতি সহ। হে প্ৰিয়ে, সেই লিঙ্গৰ সন্নিধানে এক মাহ পৰ্যন্ত অৱস্থিত থাকক।

Verse 18

महापातकयुक्तोऽपि युक्तो वाऽप्युपपातकैः । स सर्वां लभते सिद्धिमुत्तमां वरवर्णिनि

হে সুন্দৰবৰ্ণিনী, মহাপাপযুক্ত হলেও বা উপপাপকদ্বারা কলুষিত হলেও, সি তাত সৰ্বসিদ্ধি—উত্তম সিদ্ধি—লাভ কৰে।

Verse 19

कामिकं तत्स्मृतं लिंगं सर्वकामफलप्रदम् । अघोर वक्त्रं देवस्य तत्रस्थं भैरवं महत्

সেই লিঙ্গ ‘কামিক’ নামে স্মৃত, সৰ্বকাম-ফলপ্ৰদ। তাতেই দেবতাৰ অঘোৰ-বক্ত্ৰ, মহৎ ভৈৰৱ ৰূপে অৱস্থিত।

Verse 20

भैरवेश्वरनामेति पूर्वं ख्यातमभूद्भुवि । अस्मिन्युगे तु संप्राप्ते शाकल्येश्वरनामकम्

পূৰ্বতে পৃথিৱীত ই ‘ভৈৰৱেশ্বৰ’ নামে খ্যাত আছিল; কিন্তু এই বর্তমান যুগত ই ‘শাকল্যেশ্বৰ’ নামে পৰিচিত।