Adhyaya 67

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गछेन्महालिंगं कामेश्वरमिति श्रुतम् । कामेनाराधितं पूर्वं दैत्यसूदनपश्चिमे

ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰ পাছত ‘কামেশ্বৰ’ নামে খ্যাত মহালিঙ্গলৈ যোৱা উচিত। পূৰ্বে কামে তাক আৰাধনা কৰিছিল, আৰু সি দৈত্যসূদনৰ পশ্চিম দিশত অৱস্থিত।

Verse 2

धनुषां सप्तके तत्र स्थितं देवि महाप्रभम् । निर्दग्धस्तु यदा काम स्तृतीयेनाग्निना मम

হে দেবী! তাত সেই মহাপ্ৰভা (লিঙ্গ) সাত ধনুৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। যেতিয়া মোৰ তৃতীয় অগ্নি—তৃতীয় নয়নৰ জ্বালাৰে—কাম দগ্ধ হ’ল,

Verse 3

तदा वर्षसहस्रं तु समाराध्य महेश्वरम् । प्रपेदे कामनासर्गं यत्रानंगः पुरा किल

তেতিয়া সি হাজাৰ বছৰ ধৰি মহেশ্বৰক সমাৰাধনা কৰি, কামনাৰ পুনৰুদ্ভৱ লাভ কৰিলে—সেই একে স্থানতে, য’ত কেতিয়াবা নিঃশৰীৰ অনঙ্গ আছিল।

Verse 4

तेन कामेश्वरंनाम ख्यातं लिंगं धरातले । सर्वपापहरं देवि सर्वकामफलप्रदम्

সেয়ে সেই লিঙ্গ ধৰণীত ‘কামেশ্বৰ’ নামে খ্যাত। হে দেবী, ই সকলো পাপ নাশ কৰে আৰু সকলো ধৰ্মসঙ্গত কামনাৰ ফল প্ৰদান কৰে।

Verse 5

त्रयोदश्यां विधानेन शुक्लायां मासि माधवे । संपूज्य तं विधानेन स स्त्रीणां कामवद्भवेत्

মাধৱ (বৈশাখ) মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ ত্ৰয়োদশীত বিধি অনুসাৰে তেঁওক পূজা কৰিলে, পুৰুষজন স্ত্ৰীসকলৰ দৃষ্টিত মনোহৰ আৰু আকর্ষণীয় হয়।

Verse 67

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ত ‘কামেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ সাতষষ্টিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।