Adhyaya 66

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगमर्घ्येश्वरमिति श्रुतम् । उत्तरे तु विशालाक्ष्या नातिदूरे व्यवस्थितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত অৰ্ঘ্যেশ্বৰ নামে প্ৰসিদ্ধ মহালিঙ্গলৈ গমন কৰিব। ই বিশালাক্ষীৰ উত্তৰে, বেছি দূৰ নহয়, অৱস্থিত।

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम् । यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी

সেই লিঙ্গ নিশ্চয়েই মহাপ্ৰভাৱশালী, দেৱতা আৰু গন্ধৰ্বসকলে পূজিত। যেতিয়া দেৱী বডৱানল ধাৰণ কৰি তাত উপস্থিত হ’ল…

Verse 3

प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम् । अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः

প্ৰভাসক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ আৰু তাত মহাসাগৰ দৰ্শন কৰি, তেওঁ বিধি অনুসাৰে সেই মহাসমুদ্ৰলৈ অৰ্ঘ্য অৰ্পণ কৰিলে।

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महल्लिंगं संपूज्य विधिना ततः । प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ

মহালিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি আৰু বিধি অনুসাৰে সম্পূৰ্ণ পূজা সম্পন্ন কৰি, হে দেৱেশী, তেতিয়া তেওঁ পবিত্ৰ স্নানৰ বাবে মহাসমুদ্ৰত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 5

यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चा दीशः प्रतिष्ठितः । तेनार्घ्येशेति विख्यातं लिंगं पापप्रणाशनम्

যিহেতু প্ৰাচীনকালে প্ৰথমে অৰ্ঘ্য দিয়া, তাৰ পাছত প্ৰভুৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল, সেয়েহে সেই লিঙ্গ ‘অৰ্ঘ্যেশ’ নামে বিখ্যাত হ’ল—পাপ বিনাশক।

Verse 6

पंचामृतेन संस्नाप्य विधिना यस्तमर्चयेत् । सप्तजन्मानि देवेशि स विद्यामधिगच्छति । सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च सर्वसंदेहवित्तमः

হে দেবী! যি জন বিধি অনুসাৰে পঞ্চামৃতৰে স্নান কৰাই তেঁওক পূজা কৰে, সি সাত জন্ম ধৰি সত্য বিদ্যা লাভ কৰে; শাস্ত্ৰৰ যথাযথ প্ৰবক্তা হয় আৰু সকলো সন্দেহ নিবারণত সৰ্বোত্তম জ্ঞানী হয়।

Verse 66

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণত, একাশী হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ ভিতৰত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশত, ‘অৰ্ঘ্যেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ ছয়ষষ্ঠ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।