Adhyaya 56
ঈশ্বৰে প্ৰভাসক্ষেত্ৰত ধনদেশ্বৰ নামে প্ৰসিদ্ধ সিদ্ধলিঙ্গৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। ই ব্ৰহ্মাৰ নৈঋত্য (দক্ষিণ-পশ্চিম) অংশত, ‘ধনুষ’ মাপৰ ষোড়শ স্থানত, ৰাহুলিঙ্গৰ ওচৰত অৱস্থিত বুলি কোৱা হৈছে। ধনদ (কুবেৰ) পূৰ্ব অৱস্থাৰ স্মৃতি লৈ, শিৱৰাত্ৰি আৰু প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ মহিমা বুজি পুনৰ তাত আহে আৰু সেই স্থানৰ অপূৰ্ব শক্তি অনুভৱ কৰে। তেওঁ বিধিপূৰ্বক দীঘলীয়া সময় কঠোৰ তপস্যা কৰি লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা আৰু পূজা কৰে। শিৱৰ কৃপাৰে ধনদে অলকাৰ অধিপত্যসহ উচ্চ পদ লাভ কৰে; তপস্যা আৰু ভক্তিৰে তাত শংকৰৰ প্ৰকট সান্নিধ্য অধিক দৃঢ় কৰে। অধ্যায়ৰ শেষত ভক্তিৰ ফল কোৱা হৈছে—পঞ্চোপচাৰ আৰু সুগন্ধি দ্ৰব্যে পূজা কৰিলে বংশত স্থায়ী সমৃদ্ধি, অজেয়তা, শত্রুৰ গৰ্ব দমন আৰু দাৰিদ্ৰ্যৰ উদয় নোহোৱা ফল লাভ হয়। যিয়ে শ্ৰদ্ধাৰে এই মাহাত্ম্য শুনে আৰু মান দিয়ে, তাৰ মঙ্গল স্থিৰ হয়।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । अथ ते पंचमं वच्मि सिद्धलिगं महाप्रभम् । ब्रह्मणो नैरृते भागे धनुषां षोडशे स्थितम्
ঈশ্বৰ উৱাচ: এতিয়া মই তোমাক পঞ্চম—মহাপ্ৰভাৱান সিদ্ধলিঙ্গ—ক’ম; ই ব্ৰহ্মাৰ নৈঋত (দক্ষিণ-পশ্চিম) ভাগত ষোড়শ ধনুৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।
Verse 2
राहुलिंगस्य चाभ्याशे लिंगं धनदनिर्मितम् । धनदत्वं च संप्राप्तो यत्र तप्त्वा महत्तपः
ৰাহুলিঙ্গৰ ওচৰত ধনদ (কুবেৰ) নিৰ্মিত এটা লিঙ্গ আছে। তাত মহাতপস্যা কৰি তেওঁ ‘ধনদ’—ধনৰ অধিপতিৰ পদ লাভ কৰিলে।
Verse 3
संस्थाप्य विधिवत्पूज्य लिंगं वर्षसहस्रकम् । अलकाधिपतिर्जातस्तत्र शंभोः प्रसादतः
লিঙ্গখন বিধিমতে স্থাপন কৰি আৰু হাজাৰ বছৰ নিয়মমতে পূজা কৰি, শম্ভুৰ কৃপাৰে তেওঁ অলকাৰ অধিপতি হ’ল।
Verse 4
जातिं स्मृत्वा पूर्विकां तु ज्ञात्वा दीपदशाफलम् । शिवरात्रे प्रभावं तु प्रभासं पुनरागतः
নিজৰ পূৰ্ব অৱস্থা স্মৰণ কৰি, দীপ-দশাৰ ফল বুজি, আৰু শিৱৰাত্ৰিৰ প্ৰভাৱ উপলব্ধি কৰি, তেওঁ পুনৰ প্ৰভাসলৈ উভতি আহিল।
Verse 5
प्रभावातिशयं ज्ञात्वा स्थापयामास शंकरम् । तत्र प्रत्यक्षतां नीतस्तपसा येन शंकरः
সেই স্থানৰ অতিশয় মহিমা জানি, তেওঁ তাত শংকৰক স্থাপন কৰিলে; আৰু নিজৰ তপস্যাৰে শংকৰক সেই ঠাইতে প্ৰত্যক্ষ কৰালে।
Verse 6
महाभक्त्या महादेवि तस्मिंल्लिंगेऽवतारितः । तं दृष्ट्वा मानवो भक्त्या पूजयित्वा यथाविधि
হে মহাদেৱী, মহাভক্তিৰে তেওঁ সেই লিঙ্গত (শিৱক) অৱতৰণ কৰালে। সেয়া দেখি মানুহে ভক্তিৰে, বিধিমতে, তাৰ পূজা কৰা উচিত।
Verse 7
पञ्चोपचारैः सद्भक्त्या गन्धधूपानुलेपनैः । तस्यान्वये दरिद्रश्च कदापि न भविष्यति
সদ্ভক্তিৰে পঞ্চোপচাৰে—গন্ধ, ধূপ আৰু অনুলেপন আদি—পূজা কৰিলে, সেই ভক্তৰ বংশত কেতিয়াও দাৰিদ্ৰ্য উদয় নহয়।
Verse 8
ये चैतत्पूजयिष्यंति लिंगं भक्तियुता नराः । अजेयास्ते भविष्यंति शत्रूणां दर्पनाशनाः
ভক্তিযুক্ত যিসকল নৰে এই লিঙ্গ পূজা কৰিব, তেওঁলোক অজেয় হ’ব আৰু শত্রুসকলৰ দৰ্প চূর্ণ কৰিব।
Verse 9
इति ते कथितं सर्वं धनदेशमहोदयम् । श्रुत्वानुमोद्य यत्नेन दरिद्रो नैव जायते
এইদৰে ধনদেশৰ মহিমাৰ সকলো কথা তোমাক কোৱা হ’ল। যিয়ে ই শুনি যত্নেৰে শ্ৰদ্ধাসহ অনুমোদন কৰে, সি কেতিয়াও দাৰিদ্ৰ্যত নপৰে।
Verse 56
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये धनदेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য অন্তৰ্গত “ধনদেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামৰ ছাপ্পন্ন অধ্যায় সমাপ্ত।