Adhyaya 55
ঈশ্বৰে দেৱীক উপদেশ দিয়ে কয়—গৌৰীৰ ওচৰত, নৈঋত্য দিশৰ ফালে বেছি দূৰ নহয় য’ত বিমলেশ্বৰ অৱস্থিত, তাত গমন কৰা। এই তীৰ্থ ‘পাপ-প্ৰণাশন’ স্থান বুলি বৰ্ণিত; নাৰী-পুৰুষ সকলোৰে, দেহক্ষয়ত পীড়িত লোকৰো, পাপ নাশ কৰি দুখ-নিবৃত্তি ঘটায়। ইয়াত ভক্তিযুক্ত অর্চনাই মুখ্য উপায়; তাৰ ফলত ক্লেশ শান্ত হয় আৰু ‘নিৰ্মল’ অৱস্থা/পদ লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে। গন্ধৰ্বসেনা আৰু বিমলা-সম্পৰ্কীয় কাৰণকথাৰ জৰিয়তে পৃথিৱীত এই লিঙ্গ ‘বিমলেশ্বৰ’ নামে কেনেকৈ প্ৰসিদ্ধ হ’ল সেয়া ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। শেষত ইয়াক মাহাত্ম্য-ক্রমৰ চতুৰ্থ অংশ বুলি উল্লেখ কৰি, সৰ্বপাপ-নাশক মহিমা পুনৰ জোৰ দি কোৱা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्पूर्वे विमलेश्वरम् । गौर्याः पूर्वं समीपस्थं नातिदूरे व्यवस्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, সেই স্থানৰ পূৰ্বদিকে বিমলেশ্বৰলৈ যাবা—গৌৰীৰ পূৰ্বফালে, ওচৰতে, বেছি দূৰত নহয়।
Verse 2
गुरोर्नैरृत्यदिग्भागे स्थितं पापप्रणाशनम् । अपि कृत्वा महापापं नारी वा पुरुषोऽपि वा
গুৰুৰ নৈঋত্য দিশা-ভাগত পাপ-প্ৰণাশক সেই স্থান অৱস্থিত। কোনো নাৰী বা পুৰুষে মহাপাপ কৰিলেও...
Verse 3
क्षयाभिभूतदेहो वा तं समभ्यर्च्य भक्तितः । सर्वदुःखान्तगो भूत्वा निर्मलं पदमाप्नुयात्
যদিও দেহ ক্ষয়-ৰোগে পীড়িত হয়, তথাপি ভক্তিভাৱে তাঁক পূজা কৰিলে সকলো দুঃখৰ অন্ত পাই নিৰ্মল পদ লাভ কৰে।
Verse 4
गंधर्वसेना यत्रैव विमलाऽभूत्क्षया न्विता । विमलेश्वरनाम्ना वै तल्लिंगं प्रथितं क्षितौ
সেই স্থানতেই গন্ধৰ্বসেনা নিৰ্মল হৈ ক্ষয়-ব্যাধিৰ পৰা মুক্ত হ’ল; সেয়ে সেই লিঙ্গ ধৰণীত ‘বিমলেশ্বৰ’ নামে প্ৰখ্যাত।
Verse 5
इति ते कथितं सर्वं विमलेश्वरसूचकम् । माहात्म्यं सर्वपापघ्नं तुरीयं भवसुन्दरि
এইদৰে, হে সুন্দৰী, বিমলেশ্বৰক সূচোৱা সকলো কথা মই ক’লোঁ—এই চতুৰ্থ মাহাত্ম্য সকলো পাপ নাশ কৰে।
Verse 55
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विमलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चपञ्चाशोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশী হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ অন্তৰ্গত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘বিমলেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ পঞ্চপঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত।