Adhyaya 52

Verse 1

ईश्वर उवाच । पंचाथ सिद्धलिंगानि कथयामि यशस्विनि । येषां दर्शनतो देवि सिद्धा यात्रा भवेन्नृणाम्

ঈশ্বৰে ক’লে: “হে যশস্বিনী দেবী, মই এতিয়া পঞ্চ সিদ্ধ-লিঙ্গৰ কথা ক’ম। হে দেবী, কেৱল দৰ্শন কৰিলেই মানুহৰ যাত্ৰা সিদ্ধ হয়।”

Verse 2

सोमेशादीशदिग्भागे वरारोहेति या स्मृता । तस्याश्च पूर्वदिग्भागे देवं सिद्धेश्वरं परम् । अभिगम्य नरो भक्त्या अणिमादिकमाप्नुयात्

সোমেশৰ উত্তৰ-পূৰ্ব দিশত ‘ৱৰাৰোহা’ বুলি স্মৃত স্থান আছে। তাৰ পূৰ্ব ভাগত পৰম দেৱ সিদ্ধেশ্বৰ অৱস্থিত। ভক্তিভাৱে তেঁওক অভিগমন কৰিলে মানুহে অণিমা আদি যোগ-সিদ্ধি লাভ কৰিব পাৰে।

Verse 3

सिद्धैः प्रतिष्ठितं लिंगं दृष्ट्वा भक्त्या तु मानवः । मुच्यते पातकैः सर्वैः सिद्धलोकं स गच्छति

সিদ্ধসকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত লিঙ্গ ভক্তিভাৱে দৰ্শন কৰিলে মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু সিদ্ধলোকলৈ গমন কৰে।

Verse 4

विघ्नानि नाशमायांति तत्र क्षेत्रनिवासिनाम् । कामः क्रोधो भय लोभो रागो मत्सर एव च

সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত বাস কৰা লোকসকলৰ বাধাসমূহ তাতেই নাশ পায়—কাম, ক্ৰোধ, ভয়, লোভ, ৰাগ আৰু মত্সৰো।

Verse 5

ईर्ष्या दंभस्तथाऽलस्यं निद्रा मोहस्त्वहंकृतिः । एतानि विघ्नरूपाणि सिद्धेर्विघ्नकराणि तु

ঈৰ্ষ্যা, দম্ভ, আলস্য, নিদ্ৰা, মোহ আৰু অহংকাৰ—এইবোৰেই বাধাৰ ৰূপ, আৰু আধ্যাত্মিক সিদ্ধিৰ পথত বাধা সৃষ্টিকাৰী।

Verse 6

तानि नाशं समायांति तत्र सिद्धे श्वरार्चनात् । एवं ज्ञात्वा तु यत्नेन तत्र यात्रां समाचरेत्

সিদ্ধেশ্বৰক আৰ্চনা কৰিলে তাত সেই সকলো বাধা নাশ পায়। এই কথা জানি মানুহে যত্নসহ তাত যাত্ৰা কৰা উচিত।

Verse 7

इत्येवं कथितं देवि सिद्धेश्वरमहोदयम् । सर्वकामप्रदं नृणां श्रुतं पातकनाशनम्

এইদৰে, হে দেবী, সিদ্ধেশ্বৰ মহোদয়ৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা হ’ল। ই মানুহক সকলো কামনা-পূৰণ কৰে; ইয়াক কেৱল শুনিলেও পাপ নাশ হয়।

Verse 52

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত, একাশীতিসাহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত, “সিদ্ধেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামৰ দ্বিপঞ্চাশত্তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।