Adhyaya 51

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि केतुलिंगं महाप्रभम् । राह्वीशानादुत्तरे च मंगलायाश्च दक्षिणे

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, মহাপ্ৰভাময় কেতুলিঙ্গলৈ যোৱা উচিত—যি ৰাহ্বীশ্বৰৰ উত্তৰে আৰু মঙ্গলাৰ (মঙ্গলেś) দক্ষিণে অৱস্থিত।

Verse 2

धनुषोंतरमानेन नातिदूरे व्यवस्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम्

ধনুৰ এক তীৰ-দূৰত্বৰ মাপে, সি বেছি দূৰত নহয়। সেয়া মহাপ্ৰভাবশালী লিঙ্গ, নিশ্চয়েই সকলো পাপ বিনাশকাৰী।

Verse 3

केतुर्नाम ग्रहोत्युग्रः शिवसद्भावभावितः । वर्तुलोऽतीव विस्तीर्णो लोचनाभ्यां सुभीषणः

কেতু নামৰ গ্ৰহ অতি উগ্ৰ, তথাপি শিৱভক্তিৰ সদ্ভাৱে ভাৱিত। সি বৃত্তাকাৰ, অতিশয় বিস্তৃত, আৰু দুটা নয়নে ভয়ংকৰ।

Verse 4

पलालधूमसंकाशो ग्रहपीडापहारकः । तत्राकरोत्तपश्चोग्रं दिव्याब्दानां शतं प्रिये

পলালৰ ধোঁৱাৰ দৰে দিশা, সি গ্ৰহজনিত পীড়া অপহাৰক। তাত, হে প্ৰিয়ে, সি দিৱ্য বৰ্ষৰ শতেক ধৰি উগ্ৰ তপস্যা কৰিলে।

Verse 5

तस्य तुष्टो महादेवो ग्रह त्वं प्रददौ प्रिये । एकादशशतानां च ग्रहाणामाधिपत्यताम्

তাঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ মহাদেৱে, হে প্ৰিয়ে, তোমাক ‘গ্ৰহ’ৰ পদ দান কৰিলে; লগতে একাদশ শত গ্ৰহশক্তিৰ আধিপত্যও প্ৰদান কৰিলে।

Verse 6

तत्रस्थं पूजयेद्भक्त्या केतुलिंगं महाप्रभम् । केतूदये महाघोरे तस्मिन्दृष्टे विशेषतः

তাত স্থাপিত মহাপ্ৰভ কেতুলিঙ্গক ভক্তিৰে পূজা কৰিব লাগে—বিশেষকৈ কেতুৰ ভয়ংকৰ উদয়কালত, আৰু বিশেষত সেই লিঙ্গ দৰ্শন কৰিলে।

Verse 7

ग्रहपीडासु चोग्रासु पूजयेत्तं विधानतः । पुष्पैर्गंधैस्तथा धूपैर्नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः

যেতিয়া উগ্ৰ গ্ৰহপীড়া উঠে, তেতিয়া বিধিমতে তাঁক পূজা কৰিব লাগে—পুষ্প, সুগন্ধ, ধূপ আৰু নানা শুভ নৈবেদ্যৰে।

Verse 8

तोषयेद्विधिवद्देवं केतुं कल्मषनाशनम्

বিধিমতে দেব কেতুক—কল্মষনাশকক—তুষ্ট কৰিব লাগে।

Verse 9

इति संक्षेपतः प्रोक्तं केतुलिंगं महोदयम् । ग्रहपीडोपशमनं सर्वपातकनाशनम्

এইদৰে সংক্ষিপ্তভাৱে মহোদয়ময় কেতু-লিঙ্গৰ বৰ্ণনা কোৱা হ’ল; ই গ্ৰহ-পীড়া উপশম কৰে আৰু সকলো পাপ নাশ কৰে।

Verse 10

एतानि नव लिंगानि ग्रहाणां कथितानि ते । यः पश्यति नरो नित्यं तस्य पीडाभयं कुतः

এই নৱ গ্ৰহৰ নৱ লিঙ্গ তোমাক কোৱা হ’ল। যি নৰ নিত্য সিহঁতক দৰ্শন কৰে, তাৰ পীড়াৰ ভয় ক’ত থাকিব?

Verse 11

न दौर्भाग्यं कुले तस्य न रोगी नैव दुःखितः । जायते पुत्रवद्देवि तं रक्षंति महाग्रहाः

তাৰ কুলত দুৰ্ভাগ্য নাথাকে, ন ৰোগী নৈৱ দুঃখিত হয়। হে দেবী, পুত্ৰৰ দৰে মহাগ্ৰহসকলেই তাক ৰক্ষা কৰে।

Verse 12

इति ते कथितं सम्यक्चतुर्दशायतनं प्रिये । विघ्नेश्वरं समारभ्य यावत्केतुप्रतिष्ठितम्

এইদৰে, হে প্ৰিয়ে, চতুৰ্দশ আয়তনৰ কথা তোমাক সম্যক কোৱা হ’ল—বিঘ্নেশ্বৰ পৰা আৰম্ভ কৰি য’ত কেতু প্ৰতিষ্ঠিত, তাতলৈকে।

Verse 13

नवग्रहेश्वराणां तु माहात्म्यं पापनाशनम् । तथैव पंचलिंगानां श्रुत्वा पापैः प्रमुच्यते

নৱগ্ৰহেশ্বৰসকলৰ এই মাহাত্ম্য পাপনাশক; তদ্ৰূপে পঞ্চ লিঙ্গৰ কথা শুনিলে মানুহ পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 14

कपर्द्दिनं समारभ्य चंडनाथांतकानि च । पंचैव मुद्रालिंगानि नापुण्यो वेद मानवः

কপৰ্দ্দিনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চণ্ডনাথান্তকলৈকে—এই পঞ্চ মুদ্ৰা-লিঙ্গ; মানুহৰ মাজত কেৱল অতি পুণ্যৱানেই ইয়াক জানে।

Verse 15

सूर्येश्वरं समारभ्य केतुलिंगांतकानि वै । नवग्रहाणां लिंगानि नान्यो जानाति कश्चन

সূৰ্যেশ্বৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কেতুলিঙ্গান্তকলৈকে—এইবোৰ নবগ্ৰহৰ লিঙ্গ; আন কোনোবাই ইয়াৰ সত্য অৰ্থ নাজানে।

Verse 16

चतुर्दशविधा त्वेवं प्रोक्ताऽयतनसंगतिः । यश्चैनां वेद भावेन स क्षेत्रफलमश्नुते

এইদৰে পবিত্ৰ আয়তনসমূহৰ বিন্যাস চতুৰ্দশবিধ বুলি কোৱা হ’ল। যিয়ে ভাৱ-ভক্তিৰে ইয়াক জানে, সি ক্ষেত্ৰৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 51

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये केत्वीश्वरमाहात्म्यवर्णननामैकपंचाशोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীস্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘কেত্বীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একপঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।