Adhyaya 50

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं राहुप्रतिष्ठितम् । शनैश्चरेश्वराद्देवि वायव्ये संप्रतिष्ठितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, ৰাহুৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত; হে দেবী, ই শনৈশ্চৰেশ্বৰাৰ ওচৰত, উত্তৰ-পশ্চিম দিশত স্থাপিত।

Verse 2

अजादेव्याश्चोत्तरतो धनुषां सप्तके स्थितम् । मंगलायाः समीपस्थं नातिदूरे व्यवस्थितम्

ই অজাদেৱীৰ উত্তৰত, সাত ধনুৰ দূৰত্বত অৱস্থিত; মঙ্গলাৰ ওচৰত, বেছি দূৰ নহয়, তাতেই স্থিৰ।

Verse 3

लिंगं महाप्रभावं तु सैंहिकेयप्रतिष्ठितम् । तत्र वर्षसहस्रं तु वैप्रचित्तिस्तपोऽकरोत्

সেই লিঙ্গ মহাপ্ৰভাৱশালী, সিংহিকাৰ পুত্ৰ ৰাহুৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তাত বৈপ্ৰচিত্তিয়ে সহস্ৰ বছৰ তপস্যা কৰিছিল।

Verse 4

स्वर्भानुः स महावीर्यो वक्त्रयोधी महासुराः । समाराध्य महादेवं दिव्येन तपसा प्रभुम्

স্বর্ভানু—মহাবীৰ্যৱান, মহাসুৰ, যুদ্ধত খ্যাত—দিব্য তপস্যাৰে প্ৰভু মহাদেৱক সন্তুষ্ট কৰিলে।

Verse 5

लिंगेऽवतारयामास जगद्दीपं महेश्वरम् । यश्चैनं पूजयेद्भक्त्या नरः सम्यक्च पश्यति । तस्य पापं क्षयं याति अपि ब्रह्मवधोद्भवम्

তেওঁ জগতৰ দীপ মহেশ্বৰক লিঙ্গত অৱতাৰিত কৰিলে। যি নৰে ভক্তিৰে পূজা কৰি যথাৰ্থ দৰ্শন কৰে, তাৰ পাপ ক্ষয় হয়—ব্ৰাহ্মণহত্যাজনিত পাপো।

Verse 6

नांधो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्द्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले

ভূতলত যি মর্ত্যই সেই (লিঙ্গ) দৰ্শন কৰিছে, সি কেতিয়াও অন্ধ, বধিৰ, মূক, ৰোগী বা নিৰ্ধন হৈ জন্ম নলয়।

Verse 7

सुखसौभाग्यसंपन्नस्तदा भवति रूपवान् । सर्वकामसमृद्धात्मा मोदते दिवि देववत्

তেতিয়া সি সুখ-সৌভাগ্যৰে সম্পন্ন, ৰূপৱান হয়। সকলো কামনাৰে সমৃদ্ধ হৈ, দেৱতাৰ দৰে স্বৰ্গত আনন্দ কৰে।

Verse 8

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं राहुदैवतम् । श्रुत्वा तु मोहनिर्यातो नरो निष्कल्मषो भवेत्

এইদৰে, হে দেবী, তোমাক ৰাহু-দেৱতাৰ মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল। ই শুনিলে মানুহ মোহৰ পৰা মুক্ত হৈ নিষ্কল্মষ (পাপমুক্ত) হয়।

Verse 50

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये राह्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचाशोऽध्यायः

এইদৰে একাশী হাজাৰ শ্লোকযুক্ত শ্ৰীস্কন্দ মহাপুৰাণৰ সংহিতাৰ ভিতৰত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ মাহাত্ম্য’ অংশত ‘ৰাহ্বীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নাম পঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।