Adhyaya 48
এই অধ্যায়ত প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰৰ এটা স্থানীয় তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ঈশ্বৰে দেৱীক কয়—পশ্চিম দিশত বিভূতীশ্বৰ নিকট ভৃগুবংশীয় শুক্ৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এটা শিৱলিঙ্গ আছে; তাৰ দৰ্শন আৰু স্পৰ্শে পাপহৰণ হয় আৰু অন্তঃকৰণ শুদ্ধ হয়। কথাত শুক্ৰে ৰুদ্ৰৰ প্ৰভাৱ আৰু ঘোৰ তপস্যাৰ দ্বাৰা সংজীৱনী-বিদ্যা লাভ কৰাৰ প্ৰসঙ্গ আহে। দেৱকাৰ্য সিদ্ধিৰ বাবে শম্ভুৱে তেওঁক গিলি লয়; কিন্তু ভগৱানৰ ভিতৰতো শুক্ৰে তপস্যা অব্যাহত ৰাখি মহাদেৱক সন্তুষ্ট কৰে, আৰু মুক্তি পায়—ইয়াক লিঙ্গৰ নাম আৰু পবিত্ৰতাৰ কাৰণকথা বুলি কোৱা হৈছে। পিছত উপাসনা-বিধি—স্থিৰচিত্তে লিঙ্গপূজা, মৃত্যুঞ্জয় মন্ত্র এক লক্ষ জপ, পঞ্চামৃত অভিষেক আৰু সুগন্ধি পুষ্পাৰ্চনা। ফল—মৃত্যুভয় নিবারণ, পাপনাশ, ইষ্টসিদ্ধি আৰু ঐশ্বৰ্যাদি সিদ্ধি; সকলো স্থিৰ ভক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शुक्रप्रतिष्ठितम् । सर्वपापहरं देवि विभूतीश्वरपश्चिमे
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, শুক্ৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা লিঙ্গলৈ গমন কৰিবা। হে দেৱী, ই সকলো পাপ হৰণ কৰে আৰু বিভূতীশ্বৰৰ পশ্চিম দিশত অৱস্থিত।
Verse 2
नातिदूरे स्थितं तत्र स्वयं शुक्रेण निर्मितम् । यत्र संजीवनीं प्राप्तो विद्यां रुद्रप्रभावतः
সেই ঠাইৰ পৰা বেছি দূৰত নহয়, শুক্ৰে নিজে গঢ়ি তোলা এক ধাম আছে—য’ত ৰুদ্ৰৰ প্ৰভাৱত তেওঁ ‘সংজীৱনী’ নামৰ জীৱন-প্ৰদায়িনী বিদ্যা লাভ কৰিছিল।
Verse 3
संतप्य तु महाघोरं तपोवर्षसहस्रकम् । संप्रसाद्य विरूपाक्षं योऽवाप ग्रहतां सुधीः
অতি ভয়ংকৰ তপস্যা কৰি হাজাৰ বছৰ ধৰি তপ কৰিলে; আৰু বিৰূপাক্ষ (শিৱ)ক সন্তুষ্ট কৰি সেই বুদ্ধিমানজনে গ্ৰহত্বৰ পদ লাভ কৰিলে।
Verse 4
ग्रस्तेन शंभुना येन देवकार्यार्थसिद्धये । तत्रोदरगतेनैव तपस्तप्तं सुदुष्करम्
দেৱকাৰ্য সিদ্ধিৰ বাবে যাক শম্ভুৱে গিলি পেলাইছিল; আৰু (শিৱৰ) উদৰৰ ভিতৰতে থাকিয়েই তেওঁ তাত অতি দুৰূহ তপস্যা কৰিছিল।
Verse 5
वर्षाणामयुतं साग्रं तुष्टिं नीतो महेश्वरः । निष्कासितस्ततः शीघ्रं शुक्र मार्गेण शंभुना
দহ হাজাৰৰ অলপ অধিক বছৰ পাৰ হোৱাৰ পাছত মহেশ্বৰ সন্তুষ্ট হ’ল; তাৰ পাছত শম্ভুৱে ‘শুক্ৰ-মাৰ্গ’ৰে তেওঁক শীঘ্ৰে বাহিৰ কৰি দিলে।
Verse 6
ततः शुक्रेति नामाभूद्भार्गवस्य महात्मनः । तदाराधयते लिंगं यः कृत्वा निश्चलं मनः
তাৰ পাছত সেই মহাত্মা ভাৰ্গৱ ‘শুক্ৰ’ নামে পৰিচিত হ’ল। যি জনে মন অচল কৰি তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠিত লিঙ্গৰ পূজা কৰে, সেয়াই সত্য অৰ্থত তাৰ আৰাধনা সম্পন্ন কৰে।
Verse 7
मृत्युंजयं जपेल्लक्षं स समीहितमाप्नुयात्
যি জনে মৃত্যুঞ্জয় মন্ত্র লক্ষবাৰ জপ কৰে, সি ইচ্ছিত ফল লাভ কৰে।
Verse 8
तं दृष्ट्वा त्वथवा स्पृष्ट्वा जन्मादिमरणान्तकात् । मुच्यते पातकान्मृत्योः प्रसादात्तस्य भामिनि
হে দীপ্তিমতী, সেই (লিঙ্গ/দেৱতা) কেৱল দেখা বা স্পৰ্শ কৰিলেই মানুহে জন্মৰ আৰম্ভণিৰ পৰা মৃত্যুৰ অন্তলৈ—পাপৰ পৰা আৰু মৃত্যুৰ পৰাো—সেই প্ৰভুৰ কৃপাতে মুক্ত হয়।
Verse 9
मृतसंजीवनार्थं यदैश्वर्यमणिमादिकम् । प्राप्नुयान्नात्र संदेहो यस्य भक्तिः सुनिश्चला
মৃতসংজীৱনৰ বাবে, অণিমা আদি যি কোনো ঐশ্বৰ্য-সিদ্ধি কামনা কৰা হৌক—যাৰ ভক্তি সুদৃঢ় আৰু অচল, সি নিশ্চয়েই সেয়া লাভ কৰে; ইয়াত সন্দেহ নাই।
Verse 10
पंचामृतेन संस्नाप्य देवं शुकप्रतिष्ठितम् । सुगन्धपुष्पैः संपूज्य शौक्रीं पीडां स नाप्नुयात्
শুক দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত দেৱতাক পঞ্চামৃতৰে স্নান কৰাই, সুগন্ধি ফুলেৰে সুপূজা কৰিলে, মানুহে শুক্ৰ-সম্পৰ্কীয় পীড়া নাপায়।
Verse 11
इति सर्वं समासेन माहात्म्यं शुक्रदैवतम् । कथितं तव सुश्रोणि श्रुतं पापभयापहम्
এইদৰে, হে সুন্দৰ নিতম্বিনী, মই সংক্ষেপে শুক্ৰ-দেৱতাৰ সমগ্ৰ মাহাত্ম্য তোমাক ক’লোঁ; কেৱল শুনিলেই পাপ আৰু ভয় দূৰ হয়।
Verse 48
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोध्यायः
এইদৰে, শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ অন্তৰ্গত সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘শুক্ৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ অষ্টচত্বাৰিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।