Adhyaya 47

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं गुरुनिषेवितम् । उमायाः पूर्वदिग्भागे सिद्धेशाग्नेयगोचरे

ঈশ্বৰে ক’লে: “হে মহাদেৱী! তাৰ পাছত গুৰুৱে যাক নিষেৱা কৰে সেই দেৱতাৰ ওচৰলৈ যাবা। সি উমাৰ পূৰ্ব দিশত, সিদ্ধেশৰ অগ্নেয় প্ৰদেশত অৱস্থিত।”

Verse 2

संस्थितं तु महल्लिंगं देवाचार्य प्रतिष्ठितम् । आराध्य परया भक्त्या लिंगं वर्षसहस्रकम्

তাত এক মহালিঙ্গ স্থিত আছে, যাক দেবাচাৰ্যই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। সেই লিঙ্গক পৰম ভক্তিৰে সহস্ৰ বছৰ আৰাধনা কৰি,

Verse 3

तोषयामास देवेशं भवं शर्वमुमापतिम् । प्राप्तवानखिलान्कामानप्राप्यानकृतात्मभिः

তেওঁ দেৱেশ্বৰ—ভৱ, শৰ্ব, উমাপতি—ক সন্তুষ্ট কৰিলে আৰু সকলো কামনা লাভ কৰিলে, যিবোৰ আত্মসংযমহীন লোকৰ বাবে অপ্রাপ্য।

Verse 4

देवानां चैव पूज्यत्वं प्राप्य ज्ञानमथैश्वरम् । ग्रहत्वं च तथा प्राप्य मोदते दिवि सांप्रतम्

তেওঁ দেৱসকলৰ মাজতো পূজ্য হোৱাৰ পদ লাভ কৰিলে আৰু আধ্যাত্মিক জ্ঞান তথা ঐশ্বৰ্যশক্তি অর্জন কৰিলে। তদুপৰি গ্ৰহ (গ্ৰহদেৱতা)ৰ অৱস্থা পাই, এতিয়া স্বৰ্গত আনন্দ কৰে।

Verse 5

तं दृष्ट्वा मानवो भक्त्या न दुर्गति मवाप्नुयात् । बृहस्पतिकृतं लिंगं ये पश्यंति नरोत्तमाः

যি মানুহে ভক্তিৰে তাক দৰ্শন কৰে, সি দুৰ্গতি নাপায়। মানুহৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ যিসকলে বৃহস্পতিয়ে নিৰ্মিত সেই লিঙ্গ দৰ্শন কৰে,

Verse 6

बृहस्पतिकृता पीडा नैव तेषां हि जायते । तत्र शुक्लचतुर्दश्यां गुरुवारे तथा प्रिये

তেওঁলোকৰ বাবে বৃহস্পতিজনিত পীড়া কেতিয়াও জন্মে নাহে। আৰু তাত, হে প্ৰিয়ে, শুক্ল পক্ষৰ চতুৰ্দশী তিথিত, আৰু বৃহস্পতিবাৰে,

Verse 7

संपूज्य विधिवल्लिंगं सम्यग्राजोपचारतः । अथवा भक्तिभावेन प्राप्नुयात्परमं पदम्

বিধি অনুসাৰে লিঙ্গক সম্যক পূজা কৰি, সম্পূৰ্ণ ৰাজোপচাৰে; অথবা কেৱল ভক্তিভাৱে—মানৱে পৰম পদ লাভ কৰে।

Verse 8

स्नानं पलसहस्रेण पंचामृतरसेन यः । करोति भक्त्या मर्त्यो वै मुच्यते स ऋणत्रयात्

যি মর্ত্যই ভক্তিভাৱে পঞ্চামৃতৰ ৰসে সহস্ৰ পল পৰিমাণে স্নান-অভিষেক কৰে, সি নিশ্চয় ত্ৰিৰিণৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 9

मातृकात्पैतृकाद्देवि तथा गुरुसमुद्भवात् । सर्वपापविशुद्धात्मा निर्द्वंद्वो मुक्तिमाप्नुयात्

হে দেবি! মাতৃসম্বন্ধীয়, পিতৃ/পিতৃলোকসম্বন্ধীয়, আৰু গুৰুজনিত ঋণৰ পৰা মুক্ত হৈ, আত্মা সকলো পাপৰ পৰা বিশুদ্ধ হয়; দ্বন্দ্বমুক্ত হৈ মুক্তি লাভ কৰে।

Verse 10

एवं संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं गुरुदैवतम् । शृणुयाद्यस्तु भावेन तस्य प्रीतो गुरुर्भवेत्

এইদৰে সংক্ষেপে গুৰু-দেৱতাৰ মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল। যি জনে ভাৱ-ভক্তিৰে ই শুনে, তাৰ প্ৰতি গুৰু প্ৰসন্ন হয়।

Verse 47

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृहस्पतीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ইতি শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্যাং সংহিতায় সপ্তমে প্ৰভাসখণ্ডে, প্ৰথমে ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ অংশত ‘বৃহস্পতীশ্বৰ-মাহাত্ম্য-বৰ্ণন’ নামক সপ্তচত্বারিংশ অধ্যায় সমাপ্ত।