Adhyaya 46

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्यैवोत्तरतः स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं तु बुधेश्वरमिति श्रुतम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, সেই স্থানৰ ঠিক উত্তৰত অৱস্থিত লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত। সেই মহাপ্ৰভাৱশালী লিঙ্গ ‘বুধেশ্বৰ’ নামে খ্যাত।

Verse 2

धनुषां द्वितये चैव नातिदूरे व्यवस्थितम् । सर्वपाप हरं लिंगं दर्शनादेव भामिनि

দুই ধনুৰ পৰিমাণ দূৰত, একেবাৰে বেছি দূৰ নহয়, সেই লিঙ্গ অৱস্থিত। হে দীপ্তিমতী, কেৱল দৰ্শনমাত্ৰেই ই সকলো পাপ হৰণ কৰে।

Verse 3

बुधेन चैव देवेशि तत्र तप्तं महातपः । स्थापितं विमलं लिंगं समाराध्य सदाशिवम्

হে দেৱেশী, তাত বুধে মহাতপস্যা কৰিছিল। সদাশিৱক বিধিপূৰ্বক আৰাধনা কৰি তেওঁ এক বিমল লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে।

Verse 4

वर्षायुतानि चत्वारि संपूज्य तु विधानतः । अनन्यचेताः शांतात्मा प्रत्यक्षीकृतवान्भवम्

বিধানমতে চাৰি বছৰাযুত (চল্লিশ হাজাৰ বছৰ) পূজা কৰি, একাগ্ৰচিত্ত আৰু শান্ত আত্মা হৈ, তেওঁ ভৱ (শিৱ)ক নিজৰ সন্মুখত প্ৰত্যক্ষ কৰিলে।

Verse 5

ततस्तुष्टमना देवो ग्रहत्वं तस्य तद्ददौ । तं संपूज्य विधानेन सोमपुत्रप्रतिष्ठितम् । सौम्याष्टम्यां विशेषेण राजसूयफलं लभेत्

তেতিয়া দেবতা অন্তৰে সন্তুষ্ট হৈ তাক গ্ৰহত্ব (গ্ৰহ-পদ) দান কৰিলে। চন্দ্ৰপুত্ৰ বুধে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সেই বুধেশ্বৰ লিঙ্গক বিধি অনুসাৰে পূজা কৰি—বিশেষকৈ সৌম্যাষ্টমীত—ৰাজসূয় যজ্ঞৰ ফল লাভ হয়।

Verse 6

न दौर्भाग्यं कुले तस्य न चैवेष्टवियोजनम् । शत्रुतो न भयं तस्य भवेत्तस्यप्रसादतः

তাঁৰ কৃপাৰে সেইজনৰ কুলত দৌৰ্ভাগ্য নাথাকে, আৰু প্ৰিয় বস্তু-জনৰ পৰা বিচ্ছেদো নহয়। শত্রুৰ পৰা ভয়ো নাথাকে—এইদৰে সেই প্ৰভুৰ প্ৰসাদ লাভ হয়।

Verse 7

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं बुधदैवतम् । श्रुत्वाऽभिनंद्य प्रयतः प्राप्नोति परमं पदम्

এইদৰে সংক্ষেপে বুধ-দেৱতাৰ মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল। যিয়ে ই শুনি ভক্তিভাৱে অনুমোদন কৰে আৰু নিয়ম-সংযমে থাকে, সি পৰম পদ লাভ কৰে।

Verse 46

इति श्रीस्कान्दे महापु राण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बुधेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामषट्चत्वारिंशोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘বুধেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামক ছয়চল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।