Adhyaya 360
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক সম্বোধন কৰি ‘শৃঙ্গসাৰ’ নামৰ পবিত্ৰ তীৰ্থৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰে। তাত অধিষ্ঠিত লিঙ্গ ‘শৃঙ্গাৰেশ্বৰ’ নামে প্ৰসিদ্ধ। এই স্থানৰ পৱিত্ৰতা এটা প্ৰাচীন দিৱ্য ঘটনাৰ সৈতে যুক্ত—হৰি গোপীসকলৰ সৈতে তাত শৃঙ্গাৰ-লীলা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়; সেই কাৰণেই ক্ষেত্ৰ আৰু দেৱলিঙ্গৰ এই নাম স্থিৰ হয়। তাৰ পিছত বিধি-বিধান অনুসাৰে সেই স্থানত ভৱ (শিৱ)ৰ পূজা কৰিলে সঞ্চিত পাপসমূহ নাশ হয় বুলি উপদেশ দিয়া হৈছে। ফলশ্ৰুতিত স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে—দাৰিদ্ৰ্য আৰু শোকত পীড়িত ভক্তে তাত আৰাধনা কৰিলে আগলৈ পুনৰ তেনে দুখ-দাৰিদ্ৰ্য ভোগ নকৰে; সেয়ে এই তীৰ্থ পৰিহাৰমূলক ভক্তি আৰু ধৰ্মাচৰণৰ স্বীকৃত স্থান বুলি গণ্য।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि स्थानं शृंगसरोऽभिधम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, শৃঙ্গ-সৰস (শৃঙ্গ হ্ৰদ) নামে পবিত্ৰ স্থানলৈ যোৱা উচিত।
Verse 2
शृंगारेश्वरनामा च तत्र देवः प्रतिष्ठितः । शृङ्गारं विधिवच्चक्रे यत्र गोपीयुतो हरिः
তাত শৃঙ্গাৰেশ্বৰ নামে দেৱতা প্ৰতিষ্ঠিত। য’ত গোপীসকলৰ সৈতে হৰিয়ে বিধিমতে শৃঙ্গাৰ কৰি প্ৰেমভক্তিৰ পূজা সম্পন্ন কৰিছিল।
Verse 3
शृङ्गारेश्वरनामा च तेन पापौघनाशनः । पूजयेद्यो विधानेन तत्र स्थाने स्थितं भवम् । दारिद्र्यदुःखसंयुक्तो न स भूयाद्भवे क्वचित्
সেয়ে তেওঁ শৃঙ্গাৰেশ্বৰ নামে পৰিচিত—পাপসমূহৰ গুচ্ছ বিনাশক। যি জনে বিধিমতে সেই পবিত্ৰ স্থানে অৱস্থিত ভব (শিৱ)ক পূজা কৰে, সি সংসাৰত কেতিয়াও দাৰিদ্ৰ্য আৰু দুখেৰে আবদ্ধ নহয়।
Verse 359
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शृंगारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশি-সহস্ৰ শ্লোকীয় সংহিতাত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ভাগ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “শৃঙ্গাৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা” নামক অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল—অধ্যায় ৩৬০।