Adhyaya 359
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক উপদেশ দিয়ে কয় যে তীৰ্থযাত্ৰী ‘নাৰায়ণ’ নামৰ তীৰ্থলৈ আগবাঢ়িব। সেই তীৰ্থৰ ঈশান (উত্তৰ-পূৰ্ব) দিশত ‘শাণ্ডিল্যা’ নামৰ এটা বাপী/কুণ্ড আছে—এনে স্পষ্ট স্থান-নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। বিধি অনুসাৰে তাত স্নান কৰি শাণ্ডিল্য ঋষিৰ পূজা কৰাৰ ক্ৰম বৰ্ণিত। ঋষি-পঞ্চমীৰ দিনা পতিব্ৰতা নাৰীয়ে স্পৰ্শ-অস্পৰ্শ নিয়ম মানিলে ৰজোদোষ (মাসিক অশৌচ)ৰ ভয় নিশ্চিতভাৱে দূৰ হয়—এনে ফলশ্ৰুতি কোৱা হৈছে। শেষত ই স্কন্দপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ডৰ ‘নাৰায়ণ-তীৰ্থ-মাহাত্ম্য’ অধ্যায় বুলি উল্লেখ আছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं नारायणाभिधम् । तस्यैवेशानदिग्भागे वापी शांडिल्यकीर्तिता
ঈশ্বৰে ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, নাৰায়ণ-তীৰ্থ নামে পবিত্ৰ তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। তাৰেই ঈশান দিশৰ ভাগত শাণ্ডিল্যা নামে খ্যাত এটা বাপী (সোপান-কূপ) আছে।”
Verse 2
स्नात्वा तत्रैव विधिवच्छांडिल्यं यः प्रपूजयेत् । ऋषिपंचम्यां विधिना नारी चैव पतिव्रता । स्पृष्ट्वास्पृष्ट्वा विमुच्येत रजोदोषभयाद्ध्रुवम्
তাতেই বিধিমতে স্নান কৰি যি জনে শাণ্ডিল্যক যথাবিধি পূজা কৰে—তেতিয়া ঋষি-পঞ্চমীত বিধি অনুসাৰে আচাৰ পালন কৰা পতিব্ৰতা নাৰী স্পৰ্শ কৰি পুনৰ পুনৰ শুদ্ধি কৰি নিশ্চয়েই ৰজোদোষ-সম্পৰ্কীয় অশৌচৰ ভয়ৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 358
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारायणतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामा ष्टापंचाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘নাৰায়ণ-তীৰ্থ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ তিনিশ ঊনষাঠিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।