Adhyaya 357
“ঈশ্বৰ উৱাচ”ৰে আৰম্ভ হোৱা এই অধ্যায়ত দেৱীক শুকস্থানৰ ওচৰত অৱস্থিত অনুত্তম শৃঙ্গেশ্বৰ তীৰ্থলৈ যোৱাৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। তাত গৈ বিধিপূৰ্বক স্নান কৰি নিয়মানুসাৰে শৃঙ্গেশৰ পূজা কৰিবলৈ ক্ৰমবদ্ধ বিধান বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই ক্ষেত্ৰক “সৰ্বপাতকনাশন” বুলি কোৱা হৈছে; যথাবিধি তীৰ্থযাত্ৰা আৰু উপাসনাৰ ফলস্বৰূপে সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি লাভ হয় বুলি প্ৰতিপাদিত। দৃষ্টান্তস্বৰূপে ঋষ্যশৃঙ্গই পূৰ্বে ইয়াত শুদ্ধি আৰু উদ্ধাৰ লাভ কৰিছিল বুলি উল্লেখ আছে। উপসংহাৰত ইয়াক স্কন্দমহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “শৃঙ্গেশ্বৰমাহাত্ম্যবৰ্ণন” অধ্যায় বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शृंगेश्वरमनुत्तमम् । शुकस्थानस्य सान्निध्ये सर्वपातकनाशनम्
ঈশ্বৰে ক’লে: “তাৰ পিছত, হে মহাদেৱী, অনুত্তম শৃংগেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। শুকৰ পবিত্ৰ স্থানৰ সান্নিধ্যতেই ই সকলো পাপ নাশ কৰে।”
Verse 2
स्नात्वा तत्रैव विधिवच्छृंगेशं पूजयेन्नरः । मुक्तः स्यात्पातकैः सर्वैरृष्यशृंगो यथा पुरा
সেই ঠাইতেই বিধিমতে স্নান কৰি নৰে শৃংগেশৰ পূজা কৰিব। তেতিয়া সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়—যেনেকৈ প্ৰাচীন কালত ঋষ্যশৃংগ হৈছিল।
Verse 356
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शृंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
এইদৰে একাশীতিসাহস্ৰ শ্লোকসম্বলিত শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “শৃংগেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক তিনিশ সাতান্নতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।