Adhyaya 355

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवगुप्तेश्वरं प्रिये । तत्र पश्चिमवायव्ये यत्र सोमोऽकरोत्तपः

ঈশ্বৰ উৱাচ: তেতিয়া, হে মহাদেৱি, প্ৰিয়ে, দেবগুপ্তেশ্বৰলৈ গমন কৰিবা। তাত পশ্চিম-ৱায়ব্য দিশত সেই স্থান, য’ত সোম (চন্দ্ৰ) তপস্যা কৰিছিল।

Verse 2

गुप्तो भूत्वा कुष्ठरोगाल्लज्जयाधोमुखः स्थितः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रभासक्षेत्र उत्तमे

কুষ্ঠৰোগে পীড়িত হৈ, লজ্জাত মুখ নত কৰি, তেওঁ গোপনে থাকিল—উত্তম প্ৰভাস ক্ষেত্ৰত এক হাজাৰ দিব্য বছৰৰ বাবে।

Verse 3

ततः प्रत्यक्षतां यातः सर्वदेवपतिः शिवः । तुष्टो बभूव चंद्रस्य क्षयनाशं तथाऽकरोत्

তাৰ পিছত সকলো দেৱতাৰ অধিপতি ভগৱান শিৱ প্ৰত্যক্ষ হ’ল। সন্তুষ্ট হৈ তেওঁ চন্দ্ৰৰ ক্ষয়-ক্ষীণতা নাশ কৰিলে।

Verse 4

क्षयरोगविनिर्मुक्तस्ततोऽभून्मृगलांछनः । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सुरासुरनमस्कृतम्

ক্ষয়ৰোগৰ পৰা মুক্ত হৈ তেওঁ মৃগলাঞ্ছন নামে খ্যাত হ’ল। দেৱ-অসুৰে নমস্কৃত মহালিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি তাক সৰ্বজনপূজ্য কৰিলে।

Verse 5

गुप्तस्तेपे तपो यस्मात्तस्माद्गुप्तेश्वरः स्मृतः । सर्वकुष्ठहरो देवो दर्शनात्स्पर्शनादपि

গোপনে তপস্যা কৰিছিল বুলিয়েই তেওঁ গুপ্তেশ্বৰ নামে স্মৃত। সেই দেৱে দৰ্শনমাত্ৰে, স্পৰ্শমাত্ৰেও, সকলো কুষ্ঠ নাশ কৰে।

Verse 6

सोमवारे विशेषेण यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । तस्यान्वयेऽपि देवेशि कुष्ठी कश्चिन्न जायते

হে দেৱী! যিয়ে সোমবাৰে বিশেষকৈ সেই লিঙ্গ পূজা কৰে, তাৰ বংশতো কেতিয়াও কোনো কুষ্ঠৰোগী জন্ম নলয়।

Verse 354

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुप्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “গুপ্তেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক ত্ৰিশত পঞ্চপঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত।