Adhyaya 352

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सुपर्णेलां च भैरवीम् । दुर्गकूटाद्दक्षिणतो धनुःपंचशतांतरे

ঈশ্বৰ ক’লে: “তেতিয়া, হে মহাদেৱী, সুপৰ্ণেলা নামৰ ভৈৰৱীৰ ওচৰলৈ যোৱা উচিত। সি দুৰ্গকূটৰ দক্ষিণে, পাঁচশ ধনুৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।”

Verse 2

सुपर्णेन पुरा देवि पातालादमृतं हृतम् । गृहीत्वा तत्र मुक्तं तु नागानां पश्यतां किल

পূৰ্বতে, হে দেবী, সুপৰ্ণে পাতালৰ পৰা অমৃত হৰণ কৰিছিল। তাক ধৰি লৈ তাতেই মুকলি কৰি দিলে—নাগসকলৰ চকুৰ আগতে, বুলি কোৱা হয়।

Verse 3

ततो देव्या तदा दृष्ट्वा रक्षितं नागपार्श्वतः । ततः सुपर्णेलेत्येवं ख्याता सा वसुधातले

তাৰ পাছত দেবীয়ে তাক নাগসকলৰ কাষত ৰক্ষিত দেখি। তেতিয়াৰ পৰা পৃথিৱীত সি ‘সুপৰ্ণেলা’ নামেৰে খ্যাত হ’ল।

Verse 4

इला तु कथ्यते भूमिः सुपर्णेन प्रतिष्ठिता । ततः सुपर्णेलेत्येव नाम्ना पातकनाशिनी

ভূমীক ‘ইলা’ বুলি কোৱা হয়, আৰু সি সুপৰ্ণে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। সেয়ে সি ‘সুপৰ্ণেলা’ নামেৰে—পাপনাশিনী—খ্যাত।

Verse 5

सुपर्णकुण्डे तत्रैव स्नात्वा तां पूजयेन्नरः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्यान्नापद्भिर्म्रियते नरः । जीववत्सा भवेन्नारी आत्मजैश्चाप्यलंकृता

তাতেই সুপৰ্ণকুণ্ডত স্নান কৰি মানুহে সেই দেৱীৰ পূজা কৰিব আৰু ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন দান দিব। সেই পুৰুষ বিপদ-আপদত মৃত্যু নাপায়; আৰু নাৰী জীৱিত সন্তানসম্ভৱা হৈ, পুত্ৰসকলৰ দ্বাৰা অলংকৃত, ধন্যা হয়।

Verse 351

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णेलामाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণত—একাশী-সহস্ৰ শ্লোকৰ সংহিতাত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম বিভাগ, পবিত্ৰ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত, “সুপৰ্ণেলাৰ মাহাত্ম্যবৰ্ণন” নামক অধ্যায়, অৰ্থাৎ ৩৫২তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।